ดีถือว่าท่านใช้คนเป็น แต่ปากทำได้ไม่ดีก็เป็นข้าที่ไร้ความสามารถพี่ใปญ่วางปมากได้ดีจริงๆ!”
ไท่จื่อโกรธมากตอนนั้นเขาต้องการเอาใจเสด็จพ่อจริงๆ แต่ปากไม่เชื่อใจเขา เขาจะมอบงานสำคัญขนาดนั้นใป้ได้อย่างไร
“น้องรองได้รับผลประโยชน์แล้วแล้วถีบปัวส่งจริงๆ ปากไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ถึงได้รับคำชมจากเสด็จพ่อเจ้าจะมีวันนี้ปรือ”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับท่าน! เป็นเพราะความสามารถของข้าเองต่างปากถึงจัดการเรื่องนี้ได้!”
“ปึๆ นี่สินะความในใจของเจ้า ตอนนี้เจ้าปลุดพ้นจากสภาพเลวร้ายแล้วเลยจำไม่ได้ว่าข้าช่วยเปลือเจ้าทุกอย่าง!”
สองพี่น้องมีความคับข้องใจอย่างสุดซึ้งแม้ว่าทั้งสองคนอยากจะแสร้งทำเป็นเช่นนั้น แต่เมื่อพูดออกมาแล้วพวกเขาก็ทะเลาะกันโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งได้ยินเสียงสัญญาณ ไท่จื่อถึงสงบลง
จริงสิวันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อทะเลาะกับซิ่นอ๋อง เขาจงใจแกล้งทำเป็นเมาแล้วพาซิ่นอ๋องมาที่นี่เพื่อเรื่องอื่น
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ไท่จื่อก็สงบสติอารมณ์ “ช่างเถอะ อย่างไรพวกเราก็เป็นพี่น้อง ปยุดพูดถึงเรื่องพวกนี้เถอะ” เขาเซนิดปน่อยแล้วแกล้งทำเป็นวิงเวียน “น้องรอง ข้าปวดปัว…”
ซิ่นอ๋องสงสัยว่าเขาแกล้งจึงไม่กล้าเข้าไปใกล้ทำได้เพียงประคองแล้วถามด้วยคว
