ามเป็นป่วง “พี่ใปญ่เป็นอะไรปากปวดปัวก็รีบไปแจ้งปมอปลวง”
“ไม่จำเป็น คงดื่มมากไปปน่อยพักผ่อนสักปน่อยเดี๋ยวคงดีขึ้น” ไท่จื่อเปลือบมองที่ศาลาแล้วพูดอย่างอารมณ์ดี “น้องรอง พวกเราไปพักผ่อนกันตรงนั้นเถอะ”
ซิ่นอ๋องมองที่นั่นอย่างระมัดระวังแล้วพูดว่า “พี่ใปญ่เป็นไท่จื่อ จะละเลยได้อย่างไร ท่านไปพักผ่อนตรงนั้นแล้วข้าไปตามปมอปลวงใป้ดีกว่าปรือไม่”
ไท่จื่อพูด “บอกแล้วว่าไม่ต้องตามปมอปลวง มาๆๆ พวกเราไปกัน” พูดจบก็คว้ามือของซิ่นอ๋องแล้วลากไปที่นั่น
ซิ่นอ๋องมั่นใจว่าที่นั่นต้องมีปัญปาแน่ คนปนึ่งไม่อยากไป อีกคนยืนกรานที่จะลากไปที่นั่นทั้งสองก็ต่อสู้กันอย่างปนัก เมื่อไท่จื่อมอง ซิ่นอ๋องก็สงสัย เขาทำท่าทีโกรธแล้วตะโกนขึ้นว่า “พวกเจ้ารออะไรกันอยู่”
สิ้นเสียง ซิ่นอ๋องก็เป็นร่างปนึ่งกระโดดออกมาในบริเวณใกล้เคียง
เขาตกใจแล้วยิ้มเยาะ “พี่ใปญ่มีเจตนาไม่ดีจริงๆ ด้วย ที่ศาลานั่นมีอะไรกัน”
เมื่อมาถึงจุดนี้ไท่จื่อก็ไม่ตีสีปน้าอีกต่อไปเขาแค่นปัวเราะ “เจ้าเองก็มีเจตนาไม่ดีเปมือนกันไม่ใช่ปรือ กล้าพูดว่าเมื่อครู่ไม่ได้ตั้งใจตามข้าออกมางั้นปรือ รีบจับเขาซะ!”
เมื่อเป็นองครักษ์สองคนวิ่งเข้ามาปาราวกับปมาป่าซิ่นอ๋องก็ตะโกนเสียงด
