ดาษแผ่นเล็กที่นางถืออยู่ นางคลี่มันออกช้าๆ สายตาจับจ้องไปที่กระดาษ บนกระดาษมีเพียงคำสี่คำเท่านั้น
เจอกันที่ศาลาว่างเยวี่ย มือของเผยกุ้ยเฟยสั่นจนแทบจับกระดาษไว้ไม่อยู่
ศาลาว่างเยวี่ยเป็นศาลาหลังเล็กที่อยู่หลังสวนของตำหนักไท่หยวนซึ่งรายล้อมด้วยต้นไม้อยู่ห่างไกลและเงียบสงบมาก นัดหมายที่นั่นเป็นอันรู้กันว่าต้องการหลบสายตาผู้คน
หากเป็นสถานการณ์ปกติเมื่อเผยกุ้ยเฟยเห็นสิ่งนี้นางก็จะเพิกเฉยต่อมัน
นางรู้ดีว่าตนเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ และมีอำนาจสูงสุดในตำหนักทั้งหก และในสายตาของเหล่าสนมในวังหลังนางจึงเป็นเป้าหมายชั้นดี ตระกูลเผยก็ไม่แยแสดังนั้นสิ่งเดียวที่นางสามารถครอบครองได้คือความโปรดปรานจากฮ่องเต้
ดังนั้น ไม่ว่าผู้อื่นจะยั่วยุนางอย่างไร ตราบใดที่นางไม่ได้ทำสิ่งที่ไม่จำเป็น นางก็จะไม่สูญเสียความไว้วางใจจากฮ่องเต้ อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถเพิกเฉยต่อกระดาษแผ่นนี้ได้
เพราะนางจำลายมือนั้นได้ มันปรากฏขึ้นในความฝันของนางนับครั้งไม่ถ้วนและไม่สามารถหาพบได้อีกแล้ว
หย่งซีอ๋อง
ผู้ที่จากไปมากกว่ายี่สิบปีลายมือของเขามาปรากฏที่นี่ได้อย่างไร
แล้วยังส่งมอบถึงมือนางผ่านนางในผู้หนึ่งอีก เผยกุ้ยเฟยพยายามควบคุม
