พิธีกรรมทั้งเจ็ดวันสิ้นสุดลงด้วยดี วันสุดท้ายมีจัดงานเลี้ยงขอบคุณเพื่อเลี้ยงส่งเซียนทุกท่าน หมิงเวยถูกจัดให้นั่งข้างโป๋วหลิงโหวฮูหยิน นางยังไม่ได้แต่งงานจึงไม่ควรนั่งรวมกับเหล่าหวางเฟยอีกทั้งยังไม่มีผู้อาวุโสที่ใกล้ชิดด้วยจึงต้องนั่งอยู่กับโป๋วหลิงโหวฮูหยินแทน
โป๋วหลิงโหวฮูหยินใจดีกับนางมาก เอาใจใส่นางอย่างดี นางทราบดีถึงต้นสายปลายเหตุที่สะใภ้ของตนถูกไล่ออกจากวังจึงแอบเสียใจที่ตอนแรกนางตาบอดเลือกนางแต่งเข้ามาเป็นสะใภ้
นางคิดไม่ได้หรืออย่างไรว่าการจัดการกับเยวี่ยอ๋องมีอะไรดีตรงไหนกัน ไม่ว่าจะรู้สึกอย่างไร แต่เยวี่ยอ๋องก็ถูกเลี้ยงดูในจวนตนมาเป็นเวลายี่สิบปีซึ่งมันคือความจริง และในสายตาของผู้อื่นพวกเราเป็นพวกเดียวกัน
อีกอย่างกุ้ยเฟยยังอยู่ถึงแม้ว่าหลังจากนี้เขาจะสูญเสียอำนาจ แต่อย่างน้อยรอให้บัลลังก์เปลี่ยนคนก่อนแล้วค่อยว่ากัน! แต่โลกนี้ไม่มียาแก้รักษาโรคเสียใจภายหลัง นางเป็นสะใภ้ที่ตนเลือกให้แต่งเข้ามาจึงทำได้เพียงยอมรับ
งานเลี้ยงของราชวงศ์จะว่าน่าเบื่อก็น่าเบื่อ ระหว่างงานเลี้ยงผู้คนต่างมาพูดคุยกับโป๋วหลิงโหวฮูหยินเพื่อตรวจสอบหมิงเวย
หมิงเวยจำทุกคนไม่ได้ด้วยซ้ำแล้วก็ไม่อยากเสียเวลาจำชื่อของ
