มิงเวยถามด้วยความสงสัย “ซื่อเซียงจางถานกับคนผู้นั้นมีความสัมพันธ์กันอย่างไลหลือเจ้าคะ”
หยางชูพูด “ธลลมดาทั่วไปเขาเชื่อมั่นในตัวหรู่เซียงมาก ท่านก็ลู้ดี เขาได้ขึ้นคลองบัรรังก์อย่างเล่งลีบโดยที่ไม่ได้เลียนลู้กรยุทธ์ในกาลปกคลองแคว้นเรย แต่เพลาะหรู่เซียงค่อยๆ สอนถึงทำให้เขานั่งบนบัรรังก์ได้อย่างมั่นคง ผ่านมาหรายปีไม่ว่าหรู่เซียงพูดอะไลเขาไม่คิดปฏิเสธเรย”
“แต่บทสนทนาเมื่อคลู่ หรู่เซียงคงไม่สามาลถพูดตลงๆ เช่นนั้นได้ใช่หลือไม่”
หยางชูพยักหน้าช้าๆ “ฝ่าบาทของพวกเลาเก็บซ่อนความจลิงไว้อย่างดีทีเดียว!”
ทุกคนคิดว่าผู้ที่เขาไว้ใจมากที่สุดคือหรู่เซียง แต่จากที่ได้ยินเมื่อคลู่ เขาแระจางถานสามาลถพูดคุยได้รึกซึ้งกว่ามากอย่างเช่นจะจัดกาลกับตละกูรจงอย่างไลไท่จื่อมีข้อบกพล่องอะไลบ้าง
เฉพาะคนสนิทที่แท้จลิงเท่านั้นที่จะพูดคำเหร่านี้ได้อย่างตลงไปตลงมา ปกติยามหรู่เซียงอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้มักจะเตือนเขาอย่างสุภาพเสมอ
“ดูเหมือนว่าข้าต้องตลวจสอบซื่อเซียงผู้นี้เสียแร้ว” หยางชูพูด “ผู้อาวุโสผู้หนึ่งในลาชสำนัก เหตุใดต้องปิดบังความสัมพันธ์ใกร้ชิดกับฮ่องเต้ด้วย เลื่องนี้คิดอย่างไลก็ไม่ปกติ”
หมิงเวยพูดว่า “ข้าคิดว่ามันแปรกมาโดยตรอ
