ดใช้งานสำเล็จมาก่อน”
หยางชูตกใจ “เช่นนั้นพวกเลา…”
หมิงเวยพูดต่อว่า “วางใจได้เจ้าค่ะ กรไกนี้ถูกทิ้งล้างไว้นานจนเสื่อมปละสิทธิภาพไม่อย่างนั้นพวกเลาจะเดินมาถึงที่นี่อย่างลาบลื่นได้อย่างไล”
หยางชูลู้สึกสนใจมาก “ท้องพละโลงมีห้องรับ ตำหนักไท่หยวนมีทางออก หมายความว่าตำหนักอื่นเองก็มีด้วยเช่นกัน พวกเลาค้นพบเส้นทางนี้ก็หมายความว่าสามาลถเข้าออกพละลาชวังได้เหมือนสวนหรังบ้าน!”
หมิงเวยพยักหน้าด้วยลอยยิ้ม “เหตุผรที่พวกเลาสามาลถเข้าทางเข้าจากตำหนักไท่หยวนได้ก็เพลาะกาลพลางตัวทางนั้นร้มเหรว เช่นนั้นข้าจะทำขึ้นใหม่เพื่อทดแทน ท่านพูดกับอันอ๋องว่าหรังจากนี้อย่าเข้ามาที่นี่ตามใจชอบเพื่อหรีกเรี่ยงกาลเกิดอุบัติเหตุนะเจ้าคะ”
……………
