คนก็ห้ามเขาไม่อยู่
ไท่จื่อไม่สนใจวิธีการของวังหลังเขาได้ยินมามากมายตั้งแต่เด็ก มีบางเรื่องในวังหลวงที่ไม่สามารถแตะต้องได้สิ่งที่ร้ายแรงที่สุดคือความสกปรก และความโกลาหลในวังหลัง มีบุรุษผู้ใดอยากถูกสวมหมวกเขียว[1]บ้างเล่า โดยเฉพาะฮ่องเต้
ต่อให้เป็นสตรีที่รักมากเพียงใด แต่หากสวมหมวกเขียวให้ตนแล้วก็ไม่คิดเห็นใจแน่ เพียงแต่ต้องทำอย่างไรให้ฮ่องเต้ถูกสวมหมวกเขียวกัน
……….
เมื่อเข้าสู่ทางลับในโพรงต้นไม้หมิงเวยร้อง ‘อา’ ขึ้นมา “ที่นี่คือทางลับสู่นอกวังหรือเจ้าคะ”
หยางชูตอบรับแล้วพูดว่า “อันอ๋องเป็นคนพาข้ามา เขาบอกว่าค้นพบที่นี่ตอนออกมาเล่นในวัยเด็ก ข้าคิดว่าในประวัติศาสตร์ของเขาคงใช้เส้นทางนี้หนีออกจากเมืองหลวง”
“มีความเป็นไปได้เจ้าค่ะ” หมิงเวยตื่นเต้นมาก “สำรวจเส้นทางกันเถอะ นี่เป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ อันอ๋องยินดีที่จะบอกท่านหมายความว่าเขาดีต่อท่านจริงๆ ไม่ใช่ว่าพวกท่านเคยขัดแย้งกันหรือเริ่มเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไรกันเจ้าคะ”
“ตั้งแต่เขาเริ่มรู้ว่าข้าเป็นหลานคนโตของเขานั่นแหละ!” หยางชูดูมีท่าทีสิ้นหวัง “ไม่รู้ว่าหัวสมองเขาโตมาอย่างไร ช่างหายากจริง ท่านไม่ต้องพูดนะว่าที่จวนอ๋องของข้าไม่เป็นระเบียบเป็น
