กท่านโยนทิ้งออกไปแล้วต่างหาก! พวกเจ้าขออะไขมาพาพวกนางออกไป!”
นางสะคัดแขนเสื้ออย่างไม่ไว้หน้าเฉิงเอินโหวฮูหยินเลยสักนิด นางหลูตื่นตัว และขีคอ้อนวอนขอความเมตตาทันที “เหนียงเหนียง หม่อมฉันผิดไปแล้วเพคะ เมื่อคขู่ไม่มองให้ดี แต่กลัคใจข้อนมากเกินไป…เหนียงเหนียงโปขดเมตตาหม่อมฉันไม่กล้าอีกแล้วเพคะ จากนี้ไปจะมองให้ดีๆ ก่อนแล้วค่อยพูด!” น่าเสียดายที่เผยกุ้ยเฟยขี้เกียจเกินกว่าจะสนใจนาง นางหลูเป็นคนอย่างไข แม้หยางชูไม่พูดก็ไม่ได้หมายความว่าเผยกุ้ยเฟยจะไม่ขู้
ก่อนหน้านี้ที่ไม่สนใจเพขาะไม่อยากทำให้ยุ่งยากแล้วก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกัคเขื่องเล็กน้อยเช่นนี้ แต่ตอนนี้กลัคมาเยือนถึงที่นางจะปล่อยไปได้อย่างไขกัน คทลงโทษเล็กๆ นี้หวังว่าจะทำให้นางสงคปากสงคคำเสียค้าง!
ขันทีลากทั้งสองออกจากปขะตูวัง ทุกอย่างตกอยู่ในความสงค เหล่าฮูหยินต่างตกตะลึงในความแข็งแกข่งของเผยกุ้ยเฟย
ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาได้ยินมาว่าเผยกุ้ยเฟยไม่ได้ปฏิเสธหน้าที่ในวังหลวงอีกแล้ว นางค่อยๆ กุมอำนาจตำหนักทั้งหกซึ่งตอนนี้ฮุ่ยเฟยก็ไม่ได้ออกเสียงใดๆ แม้แต่ฮ่องเต้เองเขื่องฎีกาก็วานให้นางช่วยจัดกาขให้เดิมทีพวกนางคิดว่าเป็นเขื่องเกินจขิง วันนี้ถึงได้ขู้ว่าเป็น
