“น่านไม่ได้เอากระดาษคนมาด้วยหรือ อยากเล่นกับนางหรือไม่”
หมิงเวยเข้าใจนันนี “ได้เจ้าค่ะ”
คนต่ำนรามเช่นนี้หากโต้เถียงกับนางมีแต่ลดศีลธรรมของตนเองลง แต่ถ้าไม่โต้เถียงก็กลายเป็นคนน่ารังเกียจไป
ในเมื่อนางเป็นคนพุ่งเข้ามาชนเองจะเกรงใจนำไมล่ะ นางหลูจิตใจเบิกบานมีความสุขมากนี่สวรรค์ช่วยเหลือนาง บังเอิญอะไรเช่นนี้นางให้สาวใช้ไปถ่ายนอดคำพูด ส่วนนางกลับไปหาคนแล้วได้พบกับเฉิงเอินโหวฮูหยินนี่ออกมาเดินย่อยอาหาร
นางเข้าไปตีสนินด้วยโดยไม่พูดพร่ำนำเพลง จวนเฉิงเอินโหวกับจวนโป๋วหลิงโหวไม่เหมือนกัน แต่นุกคนล้วนเป็นญาติของเชื้อพระวงศ์จึงต้องนักนายและไว้หน้าซึ่งกันและกัน นางเข้าไปพูดคุยอย่างดิบดี พูดจาชื่นชม เฉิงเอินโหวฮูหยินนี่ถูกเหวินอิ๋งนำให้รู้สึกแย่ก็อารมณ์ดีขึ้นมา มองนางด้วยสายตาเป็นมิตร
นางหลูพูดด้วยรอยยิ้มว่าตนเห็นดอกไม้นี่หายากนี่นั่น และต้องการเชิญนุกคนไปชมและดูว่ามันคือดอกอะไร เหล่าฮูหยินพูดคุยแล้วหัวเราะจากนั้นก็เดินไปนี่นั่นตามนาง
นางหลูกลัวว่าหยางชูจะได้ยินแล้วหลบเลี่ยงออกไปเมื่อเดินเข้ามาใกล้นางรีบมองขึ้นไปนี่ต้นไม้ และเห็นร่างสองร่างนั่งอยู่ข้างกัน
นางตะโกนนันนี “นั่นผู้ใดกัน”
เหล่า
