ก็เป็นคนดีอยู่
“มาๆๆ พวกเราเข้าไปกัน”
หยางชูกลัวว่าเขาจะล้มจึงพูดว่า “ให้ข้าเข้าไปก่อนหรือไม่”
อันอ๋องเปิดทางให้แต่โดยดี และมองดูหยางชูเข้าไป และเมื่อตนจะเข้าไปบ้างท้องของเขาดันเกือบจะติด เขาจึงมีความมุ่งมั่นที่จะกลับไปออกกำลังกายอีกครั้งมากขึ้น
ข้างในมืดมิดมากอันอ๋องเป่าไม้จุดไฟพกพา “ไป!”
ตอนแรกคิดว่าเป็นรูต้นไม้ แต่เมื่อเท้าเหยียบลงไปพบว่าเป็นพื้นจริงๆ มีทางลับอยู่ที่นี่จริงๆ
ทั้งสองเดินไปได้สักพักอันอ๋องก็หยุด “ถึงแค่นี้ก่อนเถอะข้างในลึกเกินไปข้าไม่กล้าเดินต่อ คิดว่าน่าจะสามารถออกจากวังได้พวกเราจากไปนานแล้วควรรีบกลับไป”
หยางชูตอบรับ เขาเองก็ไม่ต้องการให้เปิดเผยทางลับนี้เพราะบางทีอาจมีโอกาสได้ใช้มัน
…………
พิธีกรรมสิ้นสุดอีกวันฮ่องเต้กลับไปพักผ่อนแล้ว ส่วนไท่จื่อก็ไปพูดคุยกับกุ้ยเฟย เขามีงานสำคัญอื่นอีกจึงต้องออกจากวังไปจัดการ แน่นอนว่าเผยกุ้ยเฟยตอบรับ
เมื่อเขาออกไปเขาก็เห็นหญิงชราถือของยืนนิ่งอยู่ข้างถนน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าชื้นเหงื่อดูมีท่าทางหวาดกลัว ไปทำความผิดอะไรมาหรือไท่จื่อคิด แต่ก็ปล่อยผ่านไปอย่างไม่คิดอะไร
มีนางในคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาเรียก “ท่านยายหร่วน ข้าให้ท่านมาส่ง
