ของว่าง เหตุใดถึงเกือบเสียมารยาทต่อหน้ากุ้ยเฟยด้วยข้าตกใจแทบตาย!”
เสียงของนางในคนนั้นชัดเจน ฝีเท้าของไท่จื่อจึงช้าลงโดยไม่ตั้งใจ และหันไปมอง หญิงชราผู้นั้นตัวสั่น “แม่นางหลานจือ ข้า…ดูเหมือนข้าจะเห็นคนที่ตายไปแล้ว!”
นั่นทำให้นางในหลานจือสงสัย “คนตายไปแล้วอะไรกันต่อหน้ากุ้ยเฟย! ท่านอย่าพูดไร้สาระออกมานะ โชคดีที่กุ้ยเฟยนั้นใจกว้างไม่พูดอะไรท่านรีบกลับไปเถอะครั้งหน้าอย่าทำตัวเช่นนี้อีก!”
“อ้อ…”
ไท่จื่อใจเต้นเขาสั่งการองครักษ์ว่า “ไปพาตัวนางมา อย่าให้คนอื่นเห็นได้”
เมื่อท่านยายหร่วนเดินออกจากประตู แต่เดินไปได้ไม่นานก็ถูกองครักษ์คนหนึ่งรั้งตัวไว้ นางคุกเข่าลงคิดอยากจะหนีไปจากตรงนี้ไม่ต้องการให้องครักษ์รั้งนางไว้
ท่านยายหร่วนคิดอะไรบางอย่างออกนางมือสั่นและโยนของทุกอย่างทิ้งไป
“ใต้เท้า ข้า ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้นเจ้าค่ะ! โปรดเมตตาข้าด้วย!”
เห็นนางเป็นเช่นนั้นองครักษ์ก็ยิ่งสงสัยจึงหลอกถามนาง “เมตตาเจ้าหรือ เจ้ารู้หรือว่าไปทำผิดอะไรมา”
ท่านยายหร่วนตกใจมากจนพูดสะเปะสะปะ “บ่าวแก่จนตาเลอะเลือนคิดว่ามองผิดไปเจ้าค่ะ กุ้ยเฟยเหนียงเหนียงไว้ชีวิตด้วย!”
ไท่จื่อเดินเข้ามาหาช้าๆ “เจ้าทำผิดอะไรถึงต้องกลัวกุ้ยเฟย
