ึกเพียงว่าโลกไหลราวกระแสน้ำแล้วกลับมาในชั่วพริบตา นางยังคงยืนอยู่ในวังทุกอย่างเหมือนเดิม
นางยิ้มและพูดกับนางในวังตามปกติ “เอาให้แม่นางหมิงดูเป็นภาพภูเขาที่เปิ่นกงวาดเมื่อวันก่อน”
…………
ยามเหม่า[1] พิธีกรรมเริ่มขึ้น
นางหลู โป๋วหลิงโหวซื่อจื่อฮูหยินรีบไปที่ห้องโถงด้านข้าง นางไม่สามารถอยู่นิ่งๆ ได้ มันเจ็บปวดมากที่ต้องนั่งติดต่อกันสี่วัน ยิ่งกว่านั้นเมื่ออยู่ในวังจะต้องระมัดระวังเรื่องคำพูด สำหรับผู้ที่ชอบพูดอย่างนางหลูนั้นทำให้รู้สึกเจ็บปวดเป็นหลายเท่า
เมื่อนางมาถึงหมิงเวยเพิ่งเข้าไปในห้องโถง ขันทีพานางไปนั่ง รินชา วางของว่าง ดูแลเอาใจใส่เป็นอย่างมาก เช้านี้นางหลูตื่นสายจึงมาทานอาหารไม่ทัน นางจึงเรียกขันทีเพื่อขอชาแก้วหนึ่ง
ขันทีตอบนางด้วยรอยยิ้ม “ชาเพิ่งถูกแจกจ่ายไปบ่าวให้คนไปที่ห้องเครื่องแล้ว ซื่อจื่อฮูหยินโปรดรอสักครู่”
วังหลวงไม่ใช่จวนโป๋วหลิงโหว นางหลูรู้ว่าตนไม่สามารถบังคับขันทีได้จึงทำได้เพียงขอบคุณเขาเท่านั้น ผู้ใดจะรู้ว่านางรอแล้วรออีกก็ไม่มีชามาส่ง แต่ทางด้านหมิงเวยยังได้รับ และนางยังให้สาวใช้ของตนเองทานอีกด้วย!
นางหลูรู้สึกแสบท้อง แต่ยังเร็วไปที่จะถึงอาหารกลางวันนางเรียกขันที
