หรือ”
ไท่จื่อนึกถึงคำพูดของฟู่จินที่พูดขึ้นก่อนออกเดินทาง
“ไท่จื่อ หากเทียบกับซิ่นอ๋อง นอกจากท่านมีฐานะเป็นบุตรชายคนโตจากภรรยาคนแรก ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เขาไม่สามารถทำได้ ท่านเป็นบุตรชายคนโตที่ฝ่าบาทตั้งตารอคอย ความรักความผูกพันในวัยเด็กนั้นไม่ธรรมดา นอกจากทำให้ฝ่าบาทเห็นความสามารถของท่านแล้ว ท่านต้องจำไว้เสมอว่าต้องรักษาความรักเอาไว้ด้วย”
ไท่จื่อตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า “ส่งมอบงานเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ วันนี้เสด็จพ่อรู้สึกดีขึ้นหรือไม่เห็นท่านดูไม่สดชื่นอีกสักครู่จะได้ไปไหว้บรรพบุรุษแล้ว เรื่องในที่นี้ให้ลูกจัดการเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้มีท่าทีโล่งใจเล็กน้อย “นอนมาหลายวันจะเอาความสดชื่นมาจากที่ใดเล่า เรื่องที่นี่ไม่มีอะไรมากไม่เป็นไรหรอก”
ซิ่นอ๋องพูดขึ้นว่า “ธุระของลูกก็ส่งมอบหมดแล้วเรื่องหลักเป็นเรื่องซ่อมแม่น้ำซึ่งไม่สามารถแก้ไขได้ในขณะนี้ลูกคิดว่าควรตรวจสอบให้ละเอียด…”
ฮ่องเต้ที่ยังไม่ฟื้นตัวดีไม่ต้องการฟังเรื่องการเมืองจึงพยักหน้า “ดี ให้พวกเขาจัดการไปก่อน”
ไท่จื่อหันไปถามว่านต้าเป่า “ข้าจำได้ว่าได้เวลาที่เสด็จพ่อต้องเสวยยาแล้ว เตรียมไว้หรือยัง”
ว่านต้าเป่ายิ้มและพูดว่า “เตรียมแล้วพ่ะย่ะค่ะจะรีบนำมาเดี
