พยักหน้าถ้าเป็นเช่นนั้นก็ไปดีกว่า
“เมื่อไร” นางถาม
เสี่ยวถงพูดอย่างดีใจ “อีกสามวัน ท่านเตรียมตัวเถอะถึงเวลาท่านอ๋องจะส่งคนมารับเจ้าค่ะ”
บ่ายวันนั้นหมิงเวยหาข้ออ้างไปร้านแลกเงิน บอกว่าออกไปเดินเล่น จากนั้นก็คิดหาวิธีแอบเล็ดลอดหนีออกไปอย่างแยบยล เปลี่ยนเสื้อผ้าไปที่ร้านเนื้อตุ๋นว่างจี้
ยามเซิน[1]มีคนไม่มากนัก นางนั่งอยู่สักพักก็เห็นฟู่จินเดินโซเซเข้ามา
“คารวะหวางเฟยเหนียงเหนียงไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรหรือ” ฟู่จินนั่งที่โต๊ะถัดไป และถามด้วยรอยยิ้ม
หมิงเวยหันหลังให้เขาและถามว่า “ท่านรู้เรื่องที่ในวังจะจัดพิธีกรรมใช่หรือไม่เจ้าคะ”
ฟู่จินได้รับข่าวก่อนหน้านี้แล้วจึงตอบว่า “ใช่”
“ข้าจะเข้าวังเมื่อถึงตอนนั้นต้องการสนทนากับกุ้ยเฟยสักครู่”
“อ้อ…” ฟู่จินเข้าใจแล้วนางต้องการถามว่าเกิดอะไรขึ้นจะได้สนทนากับกุ้ยเฟย เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ท่านจะถามกุ้ยเฟยว่าเกิดอะไรขึ้นกับสุขภาพของคนผู้นั้นใช่หรือไม่ ข้าเห็นว่าเขาดูไม่ค่อยดีเท่าไร”
หมิงเวยถาม “ท่านคิดว่าอาการป่วยของเขาบ่อยไปใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“อืม..” ฟู่จินพูดช้าๆ “ข้ากังวลว่ากุ้ยเฟยจะติดกับดักตัวเอง สถานการณ์ปัจจุบันของพวกเราขึ้นอยู่กับความปลอดภัยเป็
