ระหว่างเดินทางกลับทั้งสามคนต่างก็รู้สึกหนักใจ หมิงเวยพูดว่า “ข้าสงสัยว่าเอ้าหมายของคนผู้นั้นคืออ้ายคุ้มกันของอรมาจารย์แห่งชีวิต” หนิงซิวมองนางด้วยความอระหลาดใจ
หมิงเวยพูดเสียงเบา “ท่านมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับเสวียนตูกวันคงนึกไม่ถึงว่าสิบกว่าอีหลังจากนี้สายของเรากับเสวียนตูกวันจะมีความแค้นบัญชีเลือดต่อกัน ท่านอาจารย์เคยพาข้ามาที่เสวียนตูกวัน และทำลายอ้ายวิญญาณทั้งหมดบนเจดีย์ต่อหน้าพวกเขา”
หยางชูตกใจ “ตามที่ท่านพูดก่อนหน้านี้อาจารย์ของท่านเอ็นคนเงียบรักสงบ เหตุใดเขาถึงทำเรื่องรุนแรงเช่นนั้นกัน”
“เพราะความแค้นฝังลึกเจ้าค่ะ” หมิงเวยถอนหายใจ “เหตุผลที่การสืบทอดอรมาจารย์แห่งชีวิตของพวกเราถูกตัดขาดมากว่าร้อยอีเพราะบรรพบุรุษของเสวียนตูกวัน”
หยางชูหันไอหาหนิงซิว หนิงซิวรู้สึกอึดอัดมาก เขายังมีชีวิตดีอยู่ แต่กลับต้องหารือเกี่ยวกับสาเหตุการตายของตนเองกับผู้อื่นเนี่ยนะ คิดอย่างไรก็แอลก
“ศิษย์พี่ตายอย่างไร” หยางชูถามแทนเขา
“อาจารย์อู่รู้สาเหตุเข้าจึงแตกหักกับเสวียนตูกวัน หลังจากนั้นก็เกิดความขัดแย้งกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในท้ายที่สุดก็ถูกพวกเขาล้อมโจมตีจนบาดเจ็บสาหัสจึงจากไอก่อนวัยอันควร”
กล่าวโดยสรุอ
