ระยะทางจากจวนเยวี่ยอ๋องไปเสวียนตูกวันค่อนข้างไกล เมื่อทั้งสามมาถึงเสวียนตูกวัน ก็พบว่าภายในนั้นเงียบสงบ หมิงเวยพาพวกเขาเดินตรงไปที่หอเหวินเต้า
นางเดินไปพูดไปว่า “การเชื่อมต่อระหว่างข้ากับเขา ต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเกิดความผันผวนทางอารมณ์อย่างรุนแรงเท่านั้นถึงจะปรากฏขึ้น เมื่อครู่อารมณ์ของเสวียนเฟยตึงเครียดมากเป็นสถานการณ์เผชิญหน้ากับศัตรูอย่างหนึ่ง”
หนิงซิวรู้สึกทึ่งวิชาลึกลับดังกล่าวสามารถสืบทอดมาจากตนด้วยหรือ
“ท่านรู้หรือว่าเขาอยู่ที่ใด” หยางชูกังวลกับเรื่องนี้
หมิงเวยตอบ “ในจิตสำนึกของข้ามีเพียงภาพที่พร่ามัว รอบด้านมีป้ายวิญญาณและพื้นที่แคบ พอคิดไปคิดมาคิดว่ามีเพียงที่เจดีย์เท่านั้นเจ้าค่ะ”
“ไปทางนั้น” หนิงซิวเตือน “ที่นั่นอาจมีการเฝ้าระวัง”
หมิงเวยเปลี่ยนเส้นทางทันที สถานการณ์ปัจจุบันมีความซับซ้อนมาก มีบางอย่างเกิดขึ้นกับเสวียนเฟย แต่เสวียนตูกวันกลับไม่ได้เคลื่อนไหวเลยซึ่งดูไม่สมเหตุสมผล
ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือพวกเขาต้องไม่บุ่มบ่ามเมื่อมาถึงหน้าเจดีย์กงเต๋อ หนิงซิวเป็นคนนำก่อน “ข้าเอง”
เขาจับที่ประตู และทันทีที่เขาออกแรงก็ได้ยินแต่เสียง ‘เอี้ยด’ ยิ่งอยู่ในพื้นที่ปิดเสียงยิ่งชัดเจน
ภาย
