ู “เตรียมน้ำหน่อย”
หยางชูตอบรับแล้วออกไปหาคนเฝ้ายามในที่สุดก็กลับมาพร้อมกับถังน้ำขนาดใหญ่ ตอนนี้ดึกมากแล้วเกรงว่าจะไปรบกวนผู้อื่น น้ำที่ถือกลับมาจึงเป็นน้ำเย็น
หนิงซิวไม่สนใจเขาจัดการล้างแผลแล้วใช้เข็มเย็บทีละนิด หมิงเวยทนดูงานฝีมือนี้ไม่ได้ การเย็บกลับไปมาที่ไม่เป็นระเบียบราวกับว่าเขากำลังเย็บตุ๊กตา
ตุ๊กตาที่มีชีวิตอย่างเสวียนเฟยกัดฟันแน่นเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวดปล่อยให้เขาเย็บบนร่างกายตนเองต่อ หมิงเวยเพียงแค่พูดคุยกับเขาเพียงเบี่ยงเบนความสนใจ
“เกิดอะไรขึ้น เห็นท่านเป็นเช่นนี้คงไม่ใช่แค่ถูกโจมตีใช่หรือไม่เจ้าคะ”
เมื่อครู่ที่พบกับเสวียนเฟย แววตาของเขาผิดปกติ ราชครูเป็นคนมีจิตใจมุ่งมั่น มันต้องเรื่องใหญ่แน่ๆ ถึงทำให้เขาเป็นเช่นนี้ได้ เสวียนเฟยสูดลมหายใจและพูดคร่าวๆ ในตอนนั้นว่าเกิดอะไรขึ้น
“คนผู้นั้นเคลื่อนไหวอย่างลับๆ พอข้าถามตัวตนของเขากลับไม่ตอบ ทักษะของเขายอดเยี่ยม ข้าที่ไม่ได้เตรียมป้องกันอยู่พักหนึ่งจึงถูกเขาโจมตีจนบาดเจ็บ”
หมิงเวยพูด “พวกเราใช้เวลาพอสมควรกว่าจะมาถึงที่นี่ เหตุใดท่านถึงยังอยู่ในเจดีย์มีเรื่องอื่นอีกหรือไม่เจ้าคะ”
เสวียนเฟยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบว่า “เพราะข้าไม่กล้า
