เคลื่อนไหววิธีการซ่อนตัวของเขาดีมากจนข้าไม่รู้สึกตัวใดๆ เลย เพื่อรักษาชีวิตข้าจึงไม่กล้าเคลื่อนไหว”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วข้ามหัวข้อนี้ไป “นอกจากอาการบาดเจ็บ มีสถานการณ์อื่นอีกหรือไม่ ดูจากท่าทีของท่านแล้วดูได้รับการโจมตีหนักพอควรเลย”
หนิงซิวเย็บเข็มพลาดทำเอาเสวียนเฟยเจ็บจนเหงื่อผุดท่วมกายเขาโพล่งออกมาว่า “ข้าทำของหาย”
“ของอะไรกันเจ้าคะ”
เสวียนเฟยมึนงงเล็กน้อยใช้เวลานานกว่าจะสงบสติลงและพูดว่า “เป็นของที่ท่านอาจารย์ทิ้งไว้ให้ข้า ตอนที่ท่านอาจารย์จะมรณภาพ ข้าไม่อยู่ที่นี่ของสิ่งนั้นมีกลไกอะไรตอนนี้ข้าก็ยังไม่เข้าใจ”
“เอาล่ะ” หนิงซิวเก็บเข็มแล้วโรยผงยา พันแผลให้เขา จากนั้นเช็ดเลือดอีกครั้งอย่างพิถีพิถัน เสวียนเฟยเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด เขาทานยาเข้าไปสติจึงดีขึ้นมาเล็กน้อย
“ดูจากท่าทางของท่านแล้วสิ่งนั้นคงสำคัญมาก” หนิงซิวพูด
หมิงเวยพูด “มีคนตั้งใจขโมยไปแน่นอนว่าต้องสำคัญ”
“คนผู้นั้นมีที่มาอย่างไร” เสวียนเฟยถาม “ข้าเห็นว่าวรยุทธ์ของเขาเหมือนกับ…”
สายตาของเขาจับจ้องไปที่หยางชู หยางชูตอบกลับว่า “จริงอยู่ที่ว่าเหมือนกับข้ามาก แต่ก็มีความแตกต่าง เขาเน้นที่ร่มเป็นหลักในขณะที่ข้าเน้นที่กระบี่”
