ม่เห็นอย่างชัดเจน
“วูๆ…” จังหวะที่ไหลเวียน กระแสลมโดยรอบก็ผันผวนตามจังหวะ และค่อยๆ ถูกจังหวะควบคุม กระแสลมที่ถูกกด ไอกระบี่สังหารทำให้พลังฟื้นฟูของบุรุษชุดครามแปรปรวน
คลื่นเสียงมีผลในการก่อให้เกิดความสับสนวุ่นวายซึ่งจำเป็นต้องระงับด้วยพลังฟื้นฟู แต่กระบี่ของหยางชูรุนแรงเกินไป เขาจึงต้องระดมกำลังภายในให้มากขึ้น ด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่สามารถคำนึงถึงพร้อมกันหลายด้านได้
บุรุษชุดครามหมุนด้ามร่ม อาวุธลับที่ซ่อนอยู่ในร่มก็พุงออกมา ในที่สุดก็บังคับให้หยางชูถอยกลับไปได้
“ดูเหมือนว่าวันนี้โชคไม่ค่อยดีนัก ทุกท่านไว้พบกันใหม่”
เขาโบกร่มและร่างของเขาก็หนีไปอย่างรวดเร็วในไม่ช้าก็หายไปราวกับควันหยางชูไล่ตามไป แต่ก็ตามไม่ทันจึงเดินกลับมา หมิงเวยเปลี่ยนจังหวะ ทิวทัศน์โดยรอบก็เริ่มจางหายไปค่อยๆ แตกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นความว่างเปล่า
“คุณหนูเจ้าคะ” ตัวฝูลืมตาขึ้นอีกครั้ง และพบว่าตนยังอยู่ที่หน้าประตูร้านเชิ่งจี้ ในมือยังถือชามปิงเล่าเพียงแต่น้ำแข็งละลายเกือบหมดแล้ว
“ไม่เป็นไร” หมิงเวยวางชามน้ำแข็งหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดคราบน้ำที่มือ จากนั้นลุกขึ้นและเดินข้ามถนนไป
“แม่นางหมิง!” โหวเหลียงปรากฏตัวเสียงหอบเขาปาดเหงื่อ
