ฝนในฤดูใบไม้ผลิทำให้ท้องฟ้าสีครามสว่างสดใส หมิงเวยมองท้องฟ้าเมื่อเห็นว่าฝนไม่น่าจะตกแล้วจึงสั่งตัวฝู “เตรียมรถ พวกเราจะไปข้างนอก”
ตัวฝูรับคำและรีบไปเตรียมตัว โหวเหลียงเมื่อรู้ว่าพวกเขาจะไปข้างนอกจึงเดินเข้ามาถาม “แม่นางหมิงจะไปที่ใดหรือ”
หมิงเวยเห็นเขาเป็นเช่นนั้นก็รู้สึกขำ “ทำไมหรือเจ้าคะ ท่านอยากไปด้วยหรือ”
โหวเหลียงหัวเราะ “นานมากแล้วตั้งแต่กลับมากับแม่นางหมิง วันๆ ไม่ได้ทำงานแบบนี้ไม่ดีเลย!”
เรื่องนี้เขาคุยกับนางแล้ว กลับมาที่เมืองหลวงโหวเหลียงรู้สึกถึงวิกฤต
ที่เกาถางเนื่องจากขาดแคลนกำลังคนเขาถึงได้มีตำแหน่งคนสนิท โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลาต่อมา เมื่อหยางชูกับหมิงเวยไม่อยู่อาหว่านต้องดูแลเกาถางซะส่วนใหญ่ ในช่วงเวลาที่อยากจะช่วย แต่ความสามารถไม่เพียงพอโหวเหลียงก็ค่อยๆ ยึดอำนาจส่วนหนึ่งเอาไว้
เมื่อกลับเมืองหลวงกลับต่างออกไป หยางชูมีคนเก่าจำนวนมากอยู่ในมือ ทางด้านหมิงเวยเองก็มีคนสนิท กิจการมีครบทุกอย่างแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปแทรกแซงอะไรมาก ดังนั้นโหวเหลียงจึงไม่มีอะไรทำมาครึ่งเดือนแล้วว่างจนเขาตระหนก
เขารู้ดีว่าตนเองเป็นคนอย่างไร หากไม่ซื่อสัตย์พอ และหาประโยชน์อะไรไม่ได้ก็จะถูกโยนทิ้งไป โหวเ
