หลียงมีชีวิตอยู่มาสี่สิบปีแล้ว แต่ไม่มีช่วงเวลาไหนที่เขารู้สึกเหมือนตนเองมีสถานะสูงขึ้นเหมือนตอนอยู่ที่เกาถาง
เขาทนกับชีวิตตอนนี้ไม่ไหวรู้สึกอันตรายยิ่งกว่าเดิม การแต่งงานได้รับการตัดสินแล้ว แม่นางหมิงเป็นหวางเฟยในอนาคต หากเขาได้เป็นคนสนิทในจวนอ๋องคงดูรุ่งโรจน์กว่าขุนนางระดับล่างเสียอีก
“ได้ ตามมาสิ”
“ได้ขอรับ!” โหวเหลียงรับหน้าที่คนขับ ขับรถม้าผ่านถนนผิงอัน และในที่สุดก็หยุดที่หน้าตรอก
ตัวฝูลงจากรถแล้วตกใจ “คุณหนู ที่นี่…”
หมิงเวยตอบ ‘อืม’ ไม่อธิบายอะไรแล้วเดินเข้าไปข้างใน ตัวฝูรีบตามเข้าไปในขณะที่โหวเหลียงนำรถม้าไปฝาก ตรอกนี้ยาวไปหน่อย และหลังจากเดินไปได้สักพักก็ได้ยินเสียงดังเล็กน้อยหมิงเวยจึงหยุด
ตัวฝูมองไปที่ประตูบ้าน และถามเสียงเบา “คุณหนู ให้บ่าวไปเคาะดีหรือไม่เจ้าคะ”
หมิงเวยยังไม่ทันคิดประตูก็เปิดออก ผู้ที่เปิดประตูเป็นสตรีที่มีอายุประมาณเดียวกับนาง ผมม้วนเป็นมวยใบหน้างามดูนิสัยดี เมื่อนางเห็นหมิงเวย และสาวใช้ก็ตกใจ จากนั้นก็ถามด้วยรอยยิ้ม “แม่นางมาหาคนหรือ”
“อืม” หมิงเวยมองนางอย่างตั้งใจ สตรีผู้นั้นเมื่อถูกนางมองก็รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นางยกมือสัมผัสใบหน้าตนเอง
“แ
