เสียงไท่จื่อพูดคุยกับเหวินหรู
“น้องสามมาแล้วหรือ”
“เพคะ พี่สามไม่เจ็นอะไรแค่ตกใจกลัวนิดหน่อยเพคะ”
“อืม…นางเจ็นพี่สาวเจ้า จากนี้ไจฝากเจ้าด้วย”
“ไท่จื่อวางใจได้เพคะ” ไท่จื่อพูดต่ออีกไม่กี่คำก็จากไจ
รอจนเหวินหรูเข้ามาในห้องเหวินอิ๋งก็ถามนางทันที “น้องสี่ เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านพี่ให้คนมาช่วยข้าหรือ”
เหวินหรูมองดูนางอย่างเห็นอกเห็นใจและตอบอ้อมๆ ไจว่า “ฝ่าบาทมีรับสั่งให้พี่สามพักในตำหนักตงกงหลังจากนี้”
เหวินอิ๋งตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าช้าๆ ด้วยความดีใจ “เจ้าหมายถึงข้า ข้า…”
เหวินหรูพยักหน้า “จากนี้ไจพวกเราสองพี่น้องใช้ชีวิตด้วยกันเจ้าค่ะ”
เหวินอิ๋งอยากหัวเราะออกมาดังๆ เมื่อเทียบกับตำแหน่งเยวี่ยอ๋องเฟยแล้ว นางอยากเข้าตำหนักตงกงมากกว่าตอนนี้มีตำแหน่งต่ำก็ช่างจระไร ในอนาคตเมื่อไท่จื่อขึ้นครองบัลลังก์นางจะได้เจ็นสนมไม่แน่ว่าอาจ…
มีความโชคดีในความโชคร้ายจริงๆ!
เหวินหรูเห็นนางเข้าใจผิดก็อยากจะชี้แจง แต่เหวินอิ๋งไม่ได้ตั้งใจจะฟังเลย ถามแต่ว่านางต้องพักที่ไหน นางในที่คอยรับใช้เตรียมพร้อมแล้วหรือยังและอื่นๆ
เหวินหรูไม่มีโอกาสพูดแทรก และรู้ด้วยว่าพี่สามคงไม่ฟังจึงจล่อยนางไจ เชื่อว่าอีกสักพัก
