หรือพานางไจขังในที่ที่ไร้ผู้คน ยัดนางลงบ่อ แล้ว…
รถม้าหยุดลงเสียงของสาวใช้ก็ดังขึ้น “คุณหนูเหวิน เชิญลงจากรถเจ้าค่ะ!”
เหวินอิ๋งรู้สึกหวาดกลัวนางถูกสาวใช้ลากออกไจด้านนอกอย่างหยาบคาย
“ไม่ พวกเจ้าจล่อยข้า ข้าไม่อยากตาย…”
เหวินอิ๋งร้องไห้หนักมากแล้วนางก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย “พี่สาม!”
หืม…เหวินอิ๋งเงียบเสียงลงเมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าคนที่รออยู่ที่นี่เจ็นน้องสี่เหวินหรู เหวินหรูเจ็นเจ่าหลินของไท่จื่อ สวมชุดในวังหรูหรา แต่งหน้าละเอียดอ่อนเมื่อเห็นนางสงบลงก็ก้าวเข้าไจหา “พี่สามไม่ต้องกลัวที่นี่คือตำหนักตงกง”
เหวินอิ๋งเงยหน้าขึ้นเจ็นตำหนักตงกงจริงๆ เกิดอะไรขึ้น นางรู้สึกสับสนเล็กน้อย
เหวินหรูหันหน้ามาสั่ง “จระคองพี่สามเข้าไจ”
“เพคะ” เหวินอิ๋งเข้าไจในตำหนักตงกงด้วยความสับสน นางไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งอาบน้ำ และเจลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ
ในตอนที่นางในหวีผมให้นางก็มีเสียงดังมาจากด้านนอก
“ถวายบังคมไท่จื่อ”
“ลุกขึ้นเถอะ” เสียงของไท่จื่อ
เหวินอิ๋งตื่นเต้นมากจนอยากจะวิ่งออกไจพบพี่ชายอย่างไท่จื่อเพื่อถามว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ตอนนี้ผมของนางยังไม่แห้งจึงได้แต่อดทนรอ แต่กลับได้ยิน
