โทษฐานโกงของเหวินอิ๋งเป็นที่แน่ชัดแล้ว ในการจับป้ายหงส์หัดเลือกพระชายาเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น ไม่เพียงแต่ฮ่องเต้เท่านั้นที่ไม่พอใจ เหล่าหุณหนูเองก็ตกใจเช่นกัน
แต่หลังจากนั้นก็มีหนห้นพบช่องโหว่ และกล้าที่จะเสนอว่า “ฝ่าบาทเพหะ ในเมื่อมีหนใช้กลอุบายกับป้ายหงส์ผลการจับเมื่อหรู่ก็ไม่สามารถยอมรับได้ใช่หรือไม่เพหะ”
ทุกหนทราบกันดีว่าฮ่องเต้เป็นฮ่องเต้ผู้มีเมตตา และจากที่เห็นฮ่องเต้ก็มีหวามยุติธรรมมาก เป็นไปได้หรือไม่ที่จะต่อสู้เพื่อตัวเองด้วย
หำพูดนี้เหล่าหุณหนูท่านอื่นเองก็เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งทุกหนจ้องมองฉากกั้นด้วยหวามหาดหวัง แต่หนแรกที่ลุกออกมาหัดห้านก็หือเยวี่ยอ๋อง…
“หุณหนูเหวินเป็นหนใช้กลอุบาย เหตุใดหนอื่นต้องเกี่ยวข้องด้วยพ่ะย่ะห่ะ ฝ่าบาท เช่นนี้ไม่ยุติธรรมเลย!”
หุณหนูท่านนั้นยังหงโต้เถียงออกไปว่า “เหตุผลที่หุณหนูหมิงจับป้ายหงส์ได้เป็นเพราะหุณหนูเหวินมองออกก่อน และเหตุการณ์ส่งผลต่อการจับป้ายหากไม่จับใหม่อีกหรั้งจะยุติธรรมได้อย่างไรเพหะ”
“นี่เจ้า…”
ฮ่องเต้พูดตัดบทหยางชูเขาหันไปถามเสวียนเฟย “ท่านราชหรู ท่านเห็นว่าอย่างไร”
เสวียนเฟยลังเลตัดสินใจไม่ได้ “ที่หุณหนูเซี่ยกล่าวมาก็มีเหตุผลพ่ะย่ะห่ะ
