สวียนตูกวัน อีกทั้งต่อหน้าฝ่าบาท กระหม่อมถูกผู้อื่นฉวยโอกาสเช่นนี้ช่างไร้ยางอายยิ่งนักขอฝ่าบาททรงลงโทษกระหม่อมด้วย”
ไท่จื่อได้ยินก็ใจเต้นเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี ซิ่นอ๋องเลิกคิ้วสูงไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น
อันอ๋องทนไม่ไหวจึงถามหยางชูเสียงเบา “เป็นฝีมือเจ้าหรือ”
ดวงตาของหยางชูเป็นประกายเขาพึมพำ “ไม่ใช่! แน่นอนว่าไม่ใช่!”
ท่าทางนั้นทำให้อันอ๋องสงสัย ปฏิกิริยาของเขาคืออะไร ตกลงใช่หรือไม่ใช่ ตามเหตุผลแล้ว ตอนแรกเก้าสิบเก้าเลือกหนึ่ง จากนั้นเป็นร้อยเลือกหนึ่งโอกาสที่จะจับได้ทั้งคู่มีน้อยมาก แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะให้คนที่เจาะจงถูกเลือกโดยไม่ทำอะไรเลย…
อันอ๋องคิดเช่นนั้นคนอื่นก็คิดเช่นนั้นเช่นกัน ชั่วขณะหนึ่งสายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หมิงเวย
หยางชูเห็นดังนั้นก็ลุกขึ้น “ไม่ใช่! พวกเราไม่ได้โกง!”
เขาตะโกนออกไปเช่นนั้น แต่แววตากลับเป็นประกายวาววับ
เสวียนเฟยหยิบป้ายหงส์ขึ้นมาแล้วพูดขึ้นว่า “ฝ่าบาท ป้ายหงส์ก็มีปัญหาเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้มีสีหน้ามืดครึ้ม “นำขึ้นมา!”
ขันทีนำป้ายหงส์ถวายแก่ฮ่องเต้หลังจากที่ว่านต้าเป่าตรวจสอบแล้ว เขาพูดเสียงเบา “ฝ่าบาททรงทอดพระเนตรตรงนี้…”
มีจุดสีดำอยู่ใต้หัวป้ายเนื่องจากจุด
