ตรงกลางของป้ายไม่มีตัวเลขใดๆ มีเพียงส่วนท้ายของป้ายที่มีลวดลายของขนนกหงส์สีแดงที่ประดับด้วยผงทองคำเป็นประกาย
ป้ายหงส์
เกิดความเงียบขึ้นในห้องโถง และทันใดนั้นก็มีเสียงของเก้าอี้ขยับ ฉากกั้นที่อยู่ใกล้ประตูถูกผลักเปิดออก และมีคนรีบวิ่งออกไป
“เวยเวย!” น้ำเสียงสดใสที่แสดงถึงความตื่นเต้นอย่างควบคุมไม่อยู่
เหล่าคุณหนูถอยกลับไปด้วยความตกใจ และเมื่อพวกนางเงยหน้าขึ้นก็ได้เห็นเยวี่ยอ๋องที่เป็นที่พูดถึงเมื่อไม่นานมานี้
ใบหน้าหล่อเหลาอย่างที่เขาร่ำลือกัน รูปร่างสูงกว่าที่วาดไว้ในจินตนาการ เสื้อคลุมเผ่าลายมังกรที่สวมใส่ทำให้ดูสูงตระหง่านเป็นพิเศษ แต้มสีชาดระหว่างคิ้วทำให้เขางามราวกับเทพบุตร
เหล่าคุณหนูในห้องโถงอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงหลายปีก่อนมีบางคนเคยเห็นหยางชูจากที่ไกลๆ แต่พวกนางรู้สึกว่าเขาดูมีความเป็นวีรบุรุษมากกว่าในความทรงจำ
อา รู้สึกเสียใจมากกว่าเดิมเสียอีกทำอย่างไรดี เหตุใดผู้ที่จับได้ป้ายหงส์ถึงไม่เป็นตนนะ!
หยางชูพุ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น แต่เมื่อเดินไปถึงกลางห้องเสวียนเฟยก้าวไปข้างหน้า และยกมือขึ้นเพื่อขวางหน้าเขา
“เยวี่ยอ๋อง โปรดอย่าเสียมารยาทพ่ะย่ะค่ะ”
หยางชูคิดจะผ่านเขาไป แต่เสวียนเฟยก
