็เข้าไปด้านข้างปิดกั้นทางเขาไว้
ความตื่นเต้นลดลงไปเล็กน้อย และเสียงของเผยกุ้ยเฟยดังมาจากด้านใน “เจ้าทำอะไร เหล่าคุณหนูต่างยังไม่ได้ออกเรือนอย่าทำให้พวกนางตกใจ กลับมาซะ!”
หยางชูแม้ไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่กล้าที่จะขัดใจเผยกุ้ยเฟยจึงทำได้เพียงเหลือบมองหมิงเวย และถอยกลับไป
ฉากกั้นถูกนำมาวางใหม่อีกครั้งเสวียนเฟยคารวะ “ฝ่าบาท ป้ายหงส์ออกมาแล้ว ฝ่าบาทมีพระประสงค์อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ”
เหวินอิ๋งนิ่งไปตั้งแต่วินาทีที่เห็นป้ายหงส์ หมายความว่านางไม่ได้เลือกผิดในตอนแรก แต่ยกป้ายหงส์ให้หมิงเวยไปอย่างนั้นหรือ
นางรู้สึกหัวหมุนนึกถึงสิ่งที่ตนเพิ่งทำไป และตระหนักในทันทีว่านางตกลงไปในหลุมพราง
หมิงเวยจงใจทำให้นางเข้าใจผิด! ทำให้ตนคิดว่าป้ายที่นางได้เป็นป้ายหงส์!
เมื่อเข้าใจขึ้นมานางก็พูดโพล่งออกไปว่า “หมิงเวย! เจ้าคนโกง!”
เสวียนเฟยเพิ่งรายงานเสร็จทุกคนกำลังรอคำสั่งจากฮ่องเต้ ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินคำพูดของนาง ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปที่เหวินอิ๋งทันที
ขันทีที่คอยรับใช้อยู่ด้านข้างพูดตำหนิ “คุณหนูเหวิน ฝ่าบาทประทับอยู่ที่นี่ ท่านไม่รู้มารยาทหรือ!”
เหวินอิ๋งที่พูดออกไปเพิ่งนึกขึ้นได้ เมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้วนาง
