นไม่แย่งไปก็ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นไม่ใช่หรือ อีกอย่างหากสงสัยว่าเป็นป้ายหงส์จึงแย่งชิงไป หรือคุณหนูเหวินมั่นใจว่าป้ายหงส์ต้องตกเป็นของข้าอยู่แล้วกระทำเยี่ยงโจรเช่นนี้ยังสามารถพูดจาหนักแน่นเช่นนั้นอยู่อีกหรือ”
เหวินอิ๋งตกใจนางกัดริมฝีปากด้วยความคับแค้น ก่อนหน้านี้นางแย่งชิงป้ายของหมิงเวย เพราะเชื่อว่านางไม่กล้าบอกไปว่านั่นคือป้ายหงส์ต่อให้ได้รับความเสียหายแต่พูดไม่ออก ตอนนี้ให้อธิบายอย่างชัดเจนแค่ยอมรับว่าสิ่งที่ตนแย่งมาคือป้ายหงส์งั้นหรือ
หมิงเวยพูดอีกว่า “เหตุการณ์เมื่อครู่หากคุณหนูเหวินสงสัยก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ แต่หากท่านไม่มีเจตนาเห็นแก่ตัว ก็แค่พูดต่อหน้าทุกคนให้ข้าไม่บรรลุผล แต่นี่ท่านไม่เพียงไม่พูดแต่ยังพยายามจะแย่งไป เห็นได้ชัดว่าในใจท่านการที่ป้ายหงส์อยู่ที่ท่านสำคัญที่สุดไม่ว่าผู้อื่นจะโกงหรือไม่ก็ตาม”
เหวินอิ๋งกังวลหากวันนี้นางไม่สามารถลบล้างความผิดนี้ได้จะไม่กลายเป็นเรื่องตลกทั้งเมืองหลวงหรอกหรือ
แต่นางเพิ่งเอ่ยปากพูดว่า ‘ข้า’ ออกไปก็ถูกไท่จื่อขัดจังหวะ “พอแล้ว! น้องหญิงน้องคงคิดมากเกินไปเรื่องนี้ถือว่าแล้วไปเถอะ”
นับว่าเขายังฉลาดอยู่เมื่อเห็นว่าทิศทางลมไม่ถูกต้องเห
