ีฉากกั้นอยู่จึงไม่รู้ว่าพวกเขานั่งอยู่ตรงไหนจึงยืนทำอะไรไม่ถูก
ฮ่องเต้เองก็แปลกใจเขานึกว่าป้ายของเหวินอิ๋งเป็นป้ายหงส์ ไม่คิดเลยว่าจะไม่ใช่ ดูเหมือนว่าคุณหนูเจ็ดเองก็พลาดเหมือนกันเป็นคุณหนูสามตระกูลเหวินที่คิดไปเองว่าตนฉลาด
เมื่อคิดเช่นนั้นเขาก็หันไปมองเหล่าบุตรชาย ไท่จื่อมีสีหน้านิ่งสงบไม่พูดอะไร ซิ่นอ๋องมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ส่วนอันอ๋องมีสีหน้าประหลาดใจอย่างปกปิดไว้ไม่อยู่
เขารู้ว่าไท่จื่อเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างแน่นอนซึ่งทำให้เขาไม่พอใจ ยื่นมือเข้ามาแทรกแซงก็ช่างไป แต่นี่กลับทำไม่สำเร็จ ดูจากสิ่งที่อยู่ในมือเขาล้วนไม่สามารถทำเรื่องราวให้สำเร็จลุล่วงได้ยังจะกลับทำให้บกพร่องเสียการอีก
“นิ่งกันอยู่ทำไมดูป้ายต่อไปสิ!” หยางชูร้อนอกร้อนใจแทบรอไม่ไหว
“พ่ะย่ะค่ะ” เสวียนเฟยหยิบป้ายสุดท้ายขึ้นมา “คุณหนูหมิง”
ทุกคนจ้องมองที่การเคลื่อนไหวของเขา เหล่าคุณหนูต่างสวดมนต์ภาวนาในใจ
ไม่ใช่ ไม่ใช่ป้ายหงส์
หากป้ายนี้ไม่ใช่ป้ายหงส์ก็สามารถเริ่มใหม่ได้อีกครั้ง! ไม่แน่ว่ารอบหน้าตนอาจจับได้ สิบสามในร้อย โอกาสไม่ได้ถือว่าสูงมากใช่หรือไม่ ป้ายหงส์ไม่มีทางอยู่ในสิบสามป้ายนี้!
เสวียนเฟยแก้กระดาษแดงออกแล้วหลุ
