อถึงตอนนั้นก็เข้าเรือนหลังของจวนอ๋องต่อให้นางเก่งกาจเพียงใด อย่างไรตนก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องก็มีวิธีจัดการ…
“อันดับที่สามสิบสอง”
รอยยิ้มของเหวินอิ๋งแข็งค้าง และมองเสวียนเฟยด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
สีหน้าของเสวียนเฟยนิ่งสงบเขาวางป้ายกลับไป แต่ก่อนที่เขาจะหยิบป้ายอันสุดท้ายเหวินอิ๋งก็ร้องขึ้นมาว่า “เดี๋ยวเจ้าค่ะ!”
เสวียนเฟยเงยหน้ามองนาง
“เหตุใดถึงไม่มีเจ้าคะ” น้ำเสียงของเหวินอิ๋งดูคาดไม่ถึง “เหตุใดป้ายนั้นถึงไม่ใช่ป้ายหงส์”
เสวียนเฟยหยิบป้ายของนางขึ้นมาดูอีกครั้ง “คุณหนูเหวิน เป็นป้ายอันดับที่สามสิบสองขอรับ” แล้วเขาก็ยื่นป้ายให้นางดู
เหวินอิ๋งเห็นตัวหนังสือที่เขียนว่าสามสิบสองบนนั้นอย่างชัดเจน ป้ายที่ว่างเปล่า ไม่มีปีกหงส์
ไม่ใช่ป้ายหงส์ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ก็เมื่อครู่…
“อา!” เสียงที่มีความสุขของหยางชูดังออกมาจากหลังฉากกั้น “ที่แท้ก็ไม่ใช่! คุณหนูสามตระกูลเหวิน ต้องขออภัยด้วยจริงๆ ดูเหมือนพวกเราจะไม่มีวาสนาต่อกัน ที่ไท่จื่อกล่าวมาหากเรียงตามลำดับความอาวุโสข้าคงต้องเรียกท่านว่าท่านอาสินะ ต้องขออภัยอย่างสูงท่านอา!”
หยางชูเรียกท่านอาชัดถ้อยชัดคำทำเอาเหวินอิ๋งหน้าซีดนางอยากจะถามไท่จื่อ แต่เพราะม
