นต่างคิดว่าเหวินอิ๋งได้ป้ายหงส์อย่างแน่นอน
ทุกคนหลังฉากกั้นเงียบลงหยางชูก้มหน้าลงอย่างหดหู่
อันอ๋องกระซิบกับเขาว่า “เจ้าอย่าเป็นเช่นนี้สิ เสด็จพ่อเองก็ไม่อนุญาตให้เจ้ารับนางไม่ใช่หรือ แต่งงานก็แต่งไปเรื่องภายในจวนให้หวางเฟยเจ้าเป็นคนดูแลจัดการ เจ้าไม่ชอบนางก็คิดว่านางเป็นเหมือนพ่อบ้านผู้หนึ่งก็ได้แล้วไปอยู่กับคนที่ชอบ…”
หยางชูแค่นหัวเราะแล้วถามเขา “แล้วที่ท่านไปหอนางโลม เหตุใดถึงถูกพ่อบ้านลากกลับมาจากที่นั่นกันเล่า ประวัติอันยาวเหยียดของท่านเป็นเช่นนั้นยังกล้าพูดเรื่องนี้กับข้าหรือ”
อันอ๋องกระสับกระส่าย
หยางชูเหลือบมองฝั่งสนม “พอท่านอาสะใภ้สามไม่อยู่ท่านปากเก่งขึ้นเลยนะ”
อันอ๋องไม่สนใจ เขาชักมือออกจากไหล่ของอีกฝ่าย “ข้าปลอบโยนเจ้าที่กำลังอกหัก ช่างเถอะก่อนอื่นก็ขอแสดงความยินดีกับเจ้าที่ได้แต่งงาน มีลูกในเร็ววัน รักกันตลอดไป!”
หึ!
เสวียนเฟยหยิบป้ายอันที่สิบสอง เหวินอิ๋งอดไม่ได้ที่จะยิ้มด้วยความมั่นใจ
พึ่งพาผู้ใดมิสู้พึ่งพาตนเองโชคดีที่ครั้งนี้นางไหวพริบดีจึงเปลี่ยนป้ายได้ทันที
รอให้นางจับได้ป้ายหงส์ก่อนไม่ว่าเยวี่ยอ๋องจะก่อปัญหาเพียงใด อย่างมากสุดก็แค่รับสตรีน่ารังเกียจผู้นี้ เมื่
