เจ้าชอบจะรับเข้าจวนย่อมได้ให้เกียรติเพิ่มขึ้นหน่อยก็ไม่เป็นไร ด้วยภูมิหลังทางครอบครัวของนางแต่งตั้งเป็นชายารองก็ไม่นับว่าอยุติธรรม”
หยางชูเม้มปากเขาพูดด้วยน้ำเสียงดื้อรั้น “จับก็จับไป นางต้องจับได้แน่!”
ฮ่องเต้ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แล้วสั่งเสวียนเฟย “ตามนั้นแล้วกัน!”
ไท่จื่อที่นั่งเงียบๆ อยู่ข้างกายมาตลอดตาลุกวาวเขาลุกขึ้น “เสด็จพ่อ ในเมื่อต้องใช้เวลาสักพัก เช่นนั้นลูกขอตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน” ฮ่องเต้ตอบรับ
ไท่จื่อเจียงเชิ่งออกจากประตูหลัง และเห็นเหวินยวนยืนรออยู่ที่นั่น
“อาจารย์ฟู่ล่ะ”
เหวินยวนเห็นอะไรบางอย่างจากท่าทางกังวลใจของเขาจึงรีบพูดขึ้น “รออยู่ที่เรือนข้างๆ พ่ะย่ะค่ะ”
“อืม” ทั้งสองรีบไปที่เรือนข้างเคียงและเข้าไปในเอ่อร์ฝาง
“ไท่จื่อ” ฟู่จินยืนขึ้นมองเขาที่คิ้วขมวดอย่างแปลกใจ
“มีการเปลี่ยนแปลง คนเยอะมาก ต้องจับสองครั้ง…”
หลังจากฟังไท่จื่อเล่าวิธีจับฉลากแบบใหม่แล้วฟู่จินก็ถาม “ตอนนี้พวกเขาเอากล่องเซียมซีออกมาหรือยังพ่ะย่ะค่ะ”
“เอาออกมาแล้ว” ไท่จื่อลังเล “น้องหญิงจะสามารถจับได้หรือไม่”
ฟู่จินพูด “เวลาสั้นมากทำให้ไม่สามารถใช้กลอุบายกับป้ายได้ต้องเปลี่ยนวิธีอื่น”
“อาจารย์…”
ฟู่จินครุ่นคิดอยู่คร
