บป้ายหงส์เพียงใดกัน” เขาหันไปถามเสวียนเฟย “ต้องให้แม่นางหมิงจับได้หรือจับไม่ได้ล่ะ”
เสวียนเฟยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เขาไม่ได้พูดอะไรเลย”
ฟู่จินเข้าใจ “เขาเกรงว่าไม่ต้องการให้แม่นางหมิงได้เป็นหวางเฟยคำพูดของราชครูทำให้เขาผ่อนคลายความระมัดระวัง หากแม่นางหมิงจับป้ายหงส์ไม่ได้ สำหรับเขาแล้วเป็นผลลัพธ์ที่ดี ไม่เพียงแต่ทำให้คนอื่นเห็นว่าเขาได้เป็นอ๋องแล้ว แต่ยังสามารถหาคนไปอยู่ข้างกายเขาได้อีกด้วย แต่แม่นางหมิงท่านสามารถจับได้หรือไม่”
หมิงเวยเพียงแค่ยิ้ม คำถามนี้นางไม่จำเป็นต้องตอบ ตราบใดที่จัดการหัวท้ายอย่างสะอาดเรียบร้อย อยากจะจับอะไรก็จับได้อย่างที่ใจต้องการ
“อาจารย์ จับโดยตรงดีหรือไม่เจ้าคะ เช่นนี้คงไม่ทำให้เขาสงสัย”
ฟู่จินพูด “แม่นางหมิงแค่ไปจับก็พอที่เหลือให้ข้าจัดการเอง”
หมิงเวยพยักหน้าแล้วไม่ถามอะไรอีก “ได้เจ้าค่ะ”
ฟู่จินพอใจกับทัศนคติของนางมากเขาพูดอีกว่า “ท่านจำคุณหนูสามจากจวนเฉิงเอินโหวได้หรือไม่”
“เหวินอิ๋งหรือ”
“ใช่ ตอนแรกนางถูกลักพาตัวเพื่อปกป้องชื่อเสียงของนาง ตระกูลเหวินจึงประกาศออกไปว่าคนที่ถูกลักพาตัวเป็นคุณหนูสี่เหวินหรู หลังจากนั้นก็ตั้งใจส่งนางเข้าตำหนักตงกง ข้า
