นี้เจ้าไม่อยากแต่งงานก็ตามใจเจ้า ตอนนี้เจ้ากลับสู่ราชวงศ์แล้วอีกทั้งอายุของเจ้าเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่แต่งงาน”
“ท่านน้า…”
หยางชูเพิ่งเอ่ยปากเผยกุ้ยเฟยตบไหล่เขาเบาๆ “ความรู้สึกของเจ้าน้าเข้าใจ เพียงแต่เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ แม่นางหมิงผู้นั้นถึงแม้จะถอนหมั้นแล้ว แต่ว่า…”
เมื่อเห็นสีหน้าประหลาดใจของหยางชูเผยกุ้ยเฟยสงสัย “ทำไมหรือ เจ้าไม่รู้หรือ”
หยางชูตอบ “ช่วงนี้ยุ่งมากไม่ได้ออกไปไหนเลยขอรับ”
เผยกุ้ยเฟยพอใจในความเฉลียวฉลาดของเขานางจึงอธิบายว่า “เมื่อวานท่านราชครูเข้าเฝ้าฝ่าบาท บอกว่าบุตรชายตระกูลจี้มุ่งมั่นจะออกบวช เกรงว่าสัญญาหมั้นหมายคงต้องล้มเลิก”
หยางชูประหลาดใจมากเขาคิดมานานแล้วว่าจะแก้ปัญหาการแต่งงานนี้อย่างไร แต่เขาไม่คิดว่าตระกูลจี้จะริเริ่มก่อน หรือจะเป็นฝีมือของหมิงเวย หรือว่าเขาอยากออกบวชจริงๆ
“ฝ่าบาทเห็นด้วยหรือไม่”
“แน่นอนว่าการแต่งงานเป็นการเพิ่มดอกไม้บนผ้าทอลาย[1] จะบังคับได้อย่างไร อีกอย่างเด็กคนนั้นเข้าเสวียนตูกวัน ฝ่าบาททอดพระเนตรด้วยตัวพระองค์เอง เขาจะเข้าลัทธิไม่ยุ่งเกี่ยวกับทางโลกอีกก็ต้องยอมรับ”
ยังไม่ทันที่เขาจะถอนหายใจก็ได้ยินเสียงถอนหายใจอันน่าเสียดายของเผยกุ้ยเฟยเสียก่อน “แม่นางหมิ
