งเขาหายไปในความมืดว่านต้าเป่าเหลือบไปเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของลูกศิษย์ก็ตบเข้าที่หน้าผาก “เจ้ายังจะยิ้มอีก! เช่นนี้หากถูกเอาเปรียบในภายภาคหน้าก็คงไม่รู้ว่าถูกผู้ใดเอาเปรียบอยู่”
ลูกศิษย์ร้องไอหยาเขาจับหมวกพลางร้องขอความเมตตา “ท่านอาจารย์ ข้าผิดไปแล้ว”
“เจ้าผิดเรื่องอะไร”
“ผิดที่…”
ว่านต้าเป่าแค่นหัวเราะ “เหตุใดข้าถึงรับศิษย์ที่โง่เช่นนี้นะ เจ้าเชื่อคำพูดของหลิวชวงซีหรือ อย่าได้ดูถูกคนอย่างเขาที่นั่งยิ้มทั้งวัน รู้หรือไม่ว่าเขาเข้าหวงเฉิงซือได้อย่างไร ผู้ที่ตายด้วยน้ำมือของเขามีมากกว่าที่เจ้าเห็นเสียอีก!”
ลูกศิษย์ตกตะลึงเขาพูดด้วยความตกใจ “แต่หลิวกงกงดูใจดีมาก...”
“เขาใจดี แต่ข้าดุร้ายใช่หรือไม่ เช่นนั้นเจ้าก็ไปกับเขาเลย!”
ลูกศิษย์รีบอ้อนวอนขอความเมตตา “ข้าน้อยผิดไปแล้วได้โปรดสอนข้าด้วยอาจารย์”
ว่านต้าเป่าผ่อนคลายเล็กน้อยและพูดว่า “ข้าไม่พูดกับเจ้าแล้ว ถามให้น้อย มองให้มาก ดูว่าคนผู้นั้นดีหรือร้ายอย่าดูที่หน้าตา!”
เป็นเรื่องปกติที่คนสนิทสองคนที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้จะไม่ชอบหน้ากัน หากมองจากภายนอก ว่านต้าเป่าที่คอยรับใช้อยู่ข้างกายเป็นที่โปรดปรานที่สุด แต่ผู้ที่มีหน้าที่จับตามองหวงเฉ
