“ในตอนที่เผยกุ้ยเฟยเข้าวัง ไม่ใช่พูดเสียดิบดีหรือ ตอนนี้หาเหตุผลอื่นได้ไม่ยากใช่หรือไม่ ไม่ใช่ว่าพวกท่านชำนาญเรื่องพวกนี้หรือไม่ว่าเรื่องจะน่าเกลียดเพียงใดก็สามารถถูกชะล้างออกไปได้อย่างสมบูรณ์”
“ท่าน...”
น่าเสียดายที่ครั้งนี้ฟู่จินไม่กลัวเขา เขาตบสิ่งของในมือและมองดูหลู่เฉียนอย่างหยิ่งผยอง “ผู้อาวุโสพวกเราแค่ถูกบีบบังคับจำเป็นต้องปกป้องตนเองด้วยสถานะของท่านข้าถึงไม่ประกาศออกไปในตอนนี้ ท่านควรคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมเขาให้เร็ว! ไม่เช่นนั้นเมื่อถึงเวลาก็ต้องต่อสู้กันจนตกตายไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย ชื่อเสียงที่เขาสั่งสมมานานจะถูกทำลายในชั่วข้ามคืน”
เมื่อพูดจบฟู่จินขยับแขนเสื้อแล้วเก็บสิ่งนั้นกลับไป “ข้าต้องไปแล้วหวังว่ามาที่จวนครั้งหน้าจะได้ยินข่าวดี”
“เดี๋ยวก่อน” หลู่เฉียนพูดอย่างเคร่งขรึม “ท่านคิดจะข่มขู่ก็เอาของสิ่งนั้นออกมาให้ดูแวบเดียวเช่นนี้ยังคิดจะขอให้ข้าช่วยเหลือหรือ”
ฟู่จินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วนำของสิ่งนั้นออกมาด้วยรอยยิ้ม “ผู้อาวุโสต้องการดูข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร”
หลู่เฉียนเลิกผ้าไหมสีเหลืองออกเพื่อดูใกล้ๆ ทันใดนั้นรูม่านตาของเขาก็ขยายออก และพูดด้วยความโกรธ
“ท่าน...”
สีหน้าของฟู่จินยัง
