พรมแดน!
หลังจากตื่นเต้นเสร็จเจ้าหน้าที่ก็เริ่มพูดคุยกันว่าควรจะให้รางวัลจงซู่อะไรดี
ตระกูลจงมีความดีความชอบทางทหารมาหลายชั่วอายุคน จงซู่ก็อยู่ในตำแหน่งกั๋วกงมานานแล้ว ตำแหน่งนี้ไม่มีรางวัลมอบให้อีกทั้งไม่สามารถแต่งตั้งเป็นอ๋องได้ คนนอกราชวงศ์จะได้รับตำแหน่งอ๋องก็ต่อเมื่อเสียชีวิตไปแล้วไม่เช่นนั้นไม่ว่าความดีความชอบทางทหารจะยิ่งใหญ่เพียงใดก็จะไม่มีตัวเลือกนี้
ถ้าเช่นนั้นต้องให้รางวัลอย่างอื่นให้ร่มเงาแก่ลูกหลานด้วยการมอบบรรดาศักดิ์เก๊ามิ่ง[1]แก่สมาชิกในครอบครัวที่เป็นหญิง หรือมอบราชทินนามที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ จริงสิ สมรสพระราชทานก็ได้
เป็นการหารือที่บรรยากาศคึกคักเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น แต่ก็มีคนที่นั่งมองดูรายงานสงครามอย่างสงสัย และขัดจังหวะการหารือของเพื่อนร่วมงาน
“เดี๋ยวนะ พวกท่านอ่านรายงานสงครามอย่างละเอียดแล้วหรือยัง จงซู่ไม่ได้เขียนถึงตัวเองเลยสักนิด แต่ผู้ที่ได้รับความดีความชอบเป็นคนแรกหมายถึงคนอื่น! ”
หืม…เหล่าผู้อาวุโสกรูกันเข้ามาอ่านรายงานการสงครามตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง ถึงได้พบเนื้อหาเบื้องหลังของรายงานนี้
หยางชู!
จงซู่กล่าวว่าผู้ที่มีความดีความชอบเป็นอันดับแรกคือบุตรชายตระกูลหยางจากจวนโป๋วหลิงโหวนาม
