วันนี้ทุกคนร่วมกันแสดงความยินดีก็พอ จงรุ่ยตอบรับพอเป็นพิธีและพูดเสียงเรียบ “ท่านพ่อให้มาเชิญท่านขอรับ”
กัวสวี่คิดเขาจะแบ่งความดีความชอบใช่หรือไม่ ฮ่าๆๆ ดีเลย!
“เชิญแม่ทัพนำทาง” กัวสวี่เดินตามจงรุ่ยทั้งสองเดินตามกันเข้าไปในกระโจม ภายในกระโจมมีคนสามคนนั่งอยู่ นอกจากจงซู่แล้วยังมีทหารร่วมรบคนสนิทของเขาแล้วก็หยางชู
จงซู่จ้องมองแผนที่อย่างเหม่อลอยเห็นได้ชัดว่าชนะการต่อสู้ครั้งใหญ่ แต่ใบหน้าของเขาไม่มีความสุขเลย
“แม่ทัพจง” เสียงของกัวสวี่ดึงสติของจงซู่กลับมาเขายิ้มให้อย่างสุภาพ “ใต้เท้ากัว”
เมื่อเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายกัวสวี่จึงเก็บรอยยิ้มกลับไปแล้วถามเสียงจริงจัง “แม่ทัพจงเรียกข้ามามีเรื่องอะไรหรือ”
สายตาของจงซู่ยังไม่ละออกจากแผนที่เขาลูบหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “ข้าอยากคุยกับท่านว่าจะเขียนรายงานสงครามอย่างไรดี”
มาแล้ว แบ่งความดีความชอบ!
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของกัวสวี่อีกครั้งเขารู้ว่าอารมณ์ของจงซู่ไม่ปกติ แต่หลังสงครามครั้งใหญ่มันเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาที่จะเฉื่อยชาเล็กน้อย เช่นเดียวกับเขา หากต้องใช้สามร้อยเพลงรบวันต่อมาก็คงยืดเอวตรงไม่ได้…
“แม่ทัพจงมีความเห็นว่าอย่างไร” น้ำเสียงของกัวสวี่
