สาเหตุที่แท้จริงของเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อปีก่อน นางถูกตามล่าเป็นพันลี้ และหยางชูก็ไปช่วยนาง
ตอนนั้นนางตระหนักถึงสิ่งหนึ่ง เหมือนตนเองจะเลือดร้อนแล่นขึ้นสมอง
ในตอนที่รับปากเขานางคิดว่าทุกอย่างมันเรียบง่าย เขาชอบนาง แต่ตนมีความคิดบางอย่างได้พบกันในช่วงเวลาที่ดีที่สุดเช่นนั้นก็ทิ้งความทรงจำที่สวยงามไว้ให้กันและกัน เพราะอย่างไรวันหนึ่ง…นางก็ต้องจากไป
ความรักในวัยเยาว์ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องหายไป เพียงแต่นางไม่ได้คิดว่าความรู้สึกของเขาจะร้อนแรงเช่นนี้ทำให้ตนรู้สึกว่าค่อยๆ แยกจากกันได้ยาก
เมื่อกลับจากเป่ยเทียนเหมินหมิงเวยระงับเรื่องนี้ไว้ในใจ ครึ่งปีที่เขาไม่อยู่ ทุกครั้งที่นึกถึงก็จะรู้สึกหนักอึ้งในใจ
หนิงซิวตั้งใจฟังแล้วพูดว่า “ข้ารู้แล้ว ที่ท่านโกรธเมื่อครู่มีเหตุผลอยู่สองอย่าง หนึ่งโกรธที่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ สองคือหลายวันมานี้กังวลมากเกินไปจึงใช้โอกาสนี้ระบายอารมณ์”
“…” หมิงเวยพูดเสียงเบา “ข้าเด็กมากเลยใช่หรือไม่เจ้าคะ”
หนิงซิวยิ้ม
หมิงเวยไม่พอใจ “อาจารย์ ท่านยิ้มทำไมเจ้าคะ”
“ท่านกดดันมากเกินไป” หนิงซิวพูด “อันที่จริงข้าคิดมาตลอดว่าท่านใช้สมองมากไป เมื่อเห็นท่านกับศิษย์น้องอยู่ด้วยกันผู
