้ที่ก่อกวนคือเขา ผู้ที่เดือดร้อนคือท่าน ผู้ที่พูดไร้สาระทำเรื่องโง่ๆ ก็คือเขา แต่ท่านก็ปล่อยให้เขาก่อกวนอยู่เสมอ และยึดมั่นในความสัมพันธ์ระหว่างพวกท่าน”
“เช่นนั้นไม่ดีหรือเจ้าคะ”
หนิงซิวส่ายหน้า “ไม่ดี พูดถึงเรื่องความรักก็ควรมีความสุข และเอาแต่ใจ อยากเถียงก็เถียง อยากทำก็ทำ ผู้อื่นมองว่าเด็กมองว่าตลก แต่นี่ก็เป็นสีสันอย่างหนึ่งเหตุใดท่านจะอารมณ์เสียไม่ได้ อย่างไรเดี๋ยวก็มีคนปลอบประโลมแล้วการสร้างปัญหาอย่างไร้เหตุผลน่ะ ไม่ขอโทษก็ไม่ต้องขอโทษ”
หมิงเวยหัวเราะ “อาจารย์ ท่านพูดเช่นนี้ข้าก็โกรธไม่ลงหรอกนะเจ้าคะ”
หนิงซิวยิ้มบาง “ข้าเห็นเด็กคนนั้นขัดตามานานแล้วเห็นเขาล้มบ้างก็ดีใจ กลับไปก็อย่าหายโกรธเร็วเกินไป มันไม่สมเหตุสมผลที่จะปลอบเขาตลอดเวลา บางครั้งก็ควรอารมณ์เสียให้เขาปลอบเราบ้างก็ดีเหมือนกัน”
“อาจารย์…”
“ใจเย็นๆ ไม่ใช่ว่าไม่ทำอะไรเลย มีคนรักก็ต้องมีคนเอาแต่ใจ”
อืม…เพราะฉะนั้นเขาที่ไม่มีผู้ใดรัก จู่ๆ ก็คิดอะไรแปลกๆ ขึ้นมาเพื่อแกล้งเขา…
อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเศร้าไม่อยากเกลี้ยกล่อมแล้ว จะทำอย่างไรดี
หมิงเวยหัวเราะแล้วจู่ๆ ก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง “อาจารย์ ท่านพูดเช่นนี้ไม่สามารถแก้ปัญหาของข้าได้เล
