ม่ว่าผู้ใดต้องการเอาชีวิตท่าน”
หยางชูพูด “ข้ากลัวว่าจะทำให้ท่านตกใจ”
“…” เอาเถอะ พูดเช่นนี้เขาก็พอเข้าใจแล้ว
หากเป็นคนที่ไท่จื่อส่งมาพวกเขาตระกูลจงไม่กลัวเพราะพวกเขาภักดีต่อคนเพียงคนเดียวเรื่องไม่ดีเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องร่วมมือกับคนอื่น แต่คนที่ทำให้พวกเขากลัวได้คือเป้าหมายของความภักดีของตระกูลตน
จงรุ่ยคิดอยู่นานและพูดว่า “ข้าจะเขียนจดหมายหาท่านพ่อ”
หยางชูพยักหน้าหากไม่ลำบากใจเขาคงตัดสินใจไปแล้ว แต่เรื่องใหญ่เช่นนี้จงรุ่ยเองก็ไม่สามารถตัดสินใจได้
เมื่อจงรุ่ยเดินจากไปเขารู้สึกหนักใจ และไม่รู้ว่าตระกูลจงจะเลือกทางไหน
ตามสามัญสำนึก ตระกูลจงไม่สามารถช่วยเหลือเขาได้ แต่หลายวันมานี้ทั้งจงซู่และจงรุ่ย ทัศนคติของพวกเขาก็ทำให้เขามีความหวังอีกครั้ง
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” หยางชูเรียกกำลังใจและเอ่ยปากถาม “เหตุใดจู่ๆ เขาถึงอยากเอาชีวิตข้า หรือเกิดเรื่องขึ้นที่เมืองหลวง หรือว่ากุ้ยเฟย…”
เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ใบหน้าของหยางชูก็ซีดลง หรือมีบางอย่างเกิดขึ้นกับกุ้ยเฟย ฮ่องเต้ถึงไม่คิดทนกับเขาอีก
