ก็หันไปทักทายหมิงเวย “แม่นางหมิง พวกท่านมาได้อย่างไร”
หนิงซิวเหลือบมองนางแล้วเป็นฝ่ายตอบแทน “พวกเราได้รับข่าวว่ามีคนจ้องเอาชีวิตเขา”
เขาที่ว่าหมายถึงหยางชู
จงรุ่ยตกใจ “เกิดอะไรขึ้น” หยางชูกลับมารักษาอาการบาดเจ็บก่อนเขาเลยยังไม่รู้เรื่องนี้
หนิงซิวหยิบเกาทัณฑ์ลับออกมา จงรุ่ยหยิบมันขึ้นมาดูแล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
“ท่านรู้จักงั้นหรือ”
จงรุ่ยพยักหน้าแล้วพูดเสียงเบา “ข้าจะไม่รู้จักฝีมือของกองอำนวยการสร้างพระราชวังได้อย่างไร” เขามองหยางชูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปในช่วงเวลาสั้นๆ เกิดความคิดขึ้นหลายอย่าง
หยางชูมองเขาอย่างเย็นชา “คุณชายจง ท่านคงไม่คิดจะจับข้าส่งไปใช่หรือไม่”
จงรุ่ยถูกเขาจ้องก็รีบปฏิเสธ “จะเป็นไปได้อย่างไร!”
เมื่อคิดดูอีกทีเขาก็ถามเสียงเบา “เป็นฝีมือผู้ใดหรือ”
“ท่านคิดว่าผู้ใดล่ะ” หยางชูยิ้มหยัน
จงรุ่ยเงียบเขานั่งจิบชาถ้วยแล้วถ้วยเล่า จิตใจของเขาสับสนเล็กน้อย เกาทัณฑ์ลับนี้มาจากกองอำนวยการสร้างพระราชวัง หมายความว่าผู้ที่ลอบสังหารหยางชูมาจากเมืองหลวง เช่นนั้นอาจเป็นไท่จื่อหรือองค์ชายสักพระองค์ หรือ…
จงรุ่ยหนาวจนตัวสั่นระริกไม่กล้าคิดต่อไป
หลังจากคิดดูแล้วเขาก็ถามขึ้นว่า “ท่านรู้ใช่หรือไ
