ะตามนาง แต่ก็เจ็บแผลมากเขาจึงทำได้เพียงตอบรับเท่านั้น
…………
ในตอนที่หนิงซิวตามหมิงเวย หมิงเวยกำลังแกะร่องรอยของค้างคาวราตรี
“พวกเขาซุ่มอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว” นางมองอย่างระมัดระวัง “เก็บกวาดได้สะอาดมากดูมีความมุ่งมั่นที่จะทำภารกิจให้สำเร็จ”
“เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลัง”
“ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ล่าถอยจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน”
“พวกเราค่อยคุยกัน”
“ข้าให้งูขาวไล่ตามไป…”
“หมิงเวย!” หนิงซิวตะโกน
หมิงเวยเม้มปากแน่นในที่สุดนางก็หยุดพูด
หนิงซิวถอนหายใจแล้วเดินเข้าไปหา “เมื่อครู่ข้าผิดเองจงใจให้ท่านเข้าใจผิด”
หมิงเวยก้มหน้าไม่พูดอะไร นางเป็นคนใจเย็นสุขุมทำให้ผู้คนเชื่อถือมาโดยตลอด แต่ตอนนี้นางยืนอยู่เพียงลำพัง รู้สึกน้อยอกน้อยใจเหมือนไม่ได้รับความเป็นธรรมราวกับเด็กสาววัยเยาว์
หนิงซิวพูด “ข้าขอโทษ”
ผ่านไปครู่หนึ่งหมิงเวยพูดว่า “ขอโทษท่านอาจารย์ด้วยเจ้าค่ะ ข้าควรถือโอกาสแสดงความเห็นมากกว่ามาโกรธเช่นนี้ ช่างน่าขันนักข้าไม่เคยสนใจเรื่องนี้มาก่อน จิตใจไม่มั่นคงไปชั่วขณะ เหตุการณ์นี้…ควรเป็นข้ามากกว่าที่เป็นฝ่ายขอโทษ”
