ไม่เป็นวรยุทธ์ การออกมาเดินเล่นเช่นนี้อันตรายมาก อย่างไรก็ตามขุนนางจงหยวนมักดูถูกขุนนางทหาร และไม่ต้องการฟังคำสั่งของอีกฝ่าย
ผู้ที่ทะเลาะกับกัวสวี่คือหยางชู สถานการณ์ตอนนี้เป็นเช่นนี้…
“ใต้เท้ากัว ถึงท่านจะอยากวาดภาพ แต่ท่านไม่สามารถละทิ้งหน้าที่ในกองทัพได้ ท่านดูสิสองสามวันนี้ไม่มีผู้ใดเขียนรายงานผลการรบเลย”
กัวสวี่แปลกใจ “ในกองทัพมีเจ้าหน้าที่รับผิดชอบเรื่องนี้อยู่แล้วจำเป็นต้องให้ข้าเขียนรายงานผลการรบด้วยหรือ”
สีหน้าของหยางชูยังคงไม่เปลี่ยนแปลง “กำลังคนไม่พอพวกเขาถูกข้าส่งไปขุดสนามเพลาะแล้ว ตอนนี้ทั้งค่ายผู้ที่ว่างที่สุดคือใต้เท้ากัวเป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ พวกเรากำลังลำบากมากท่านจะนอนรอความดีความชอบหรือ”
กัวสวี่ไม่พอใจ “ท่านพูดอะไรข้าไปนอนรอความดีความชอบตรงไหนกัน”
“ท่านไม่เข้าใจหรือ” หยางชูเยาะเย้ย “เห็นได้ชัดว่าผู้ที่ฝ่าฟันอันตรายคือพวกเรา หากไม่ระวังตัวหัวจะตกลงพื้นได้ ทั้งหมดก็เพื่ออำนวยความสะดวกให้ท่าน”
“คุณชายหยาง!”
“ทำไมหรือ ข้าพูดอะไรผิดงั้นหรือ อยากได้ความดีความชอบก็ต้องทำตนให้มีความดีความชอบ ใต้เท้าจะเอาเปรียบผู้ใดก็ได้ตามใจชอบงั้นหรือ เร็วเข้าเก็บของกลับซะ!”
กัวสวี่โกรธมาก “เมื่อวันก
