่อนท่านพูดว่าอะไร” เห็นได้ชัดว่าเขาเสนอให้ตนวาดรูป!
“ท่านไม่ยอมฟังข้าหรือ ข้าเองก็ไม่อยากพูดเช่นกัน! ตามใจท่าน ข้าไปล่ะ!” จากนั้นก็หมุนตัวเดินจากไป
กัวสวี่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟที่จู่ๆ ก็ถูกทิ้งอยู่ที่นี่ทำให้เขาอยู่ในสถานการณ์ที่ตัดสินใจลำบากไม่ว่าตัดสินใจเลือกทางไหนก็มีแต่ผลเสียซึ่งเขารับไม่ได้จริงๆ
เขาเองก็ไม่อยากกลับไปเช่นนั้นก็เหมือนกับว่าเขาเชื่อฟังคำพูดของอีกฝ่าย
หลังจากที่เดินไปมาสักพักจู่ๆ เขาก็เข้าใจขึ้นมาทันที “ไปหาบิดาเจ้าสิ คุณชายหยางท่านหลอกข้า!”
น่าเสียดายที่สายเกินไปเขานำคนจากไปได้ครึ่งทางแล้ว จู่ๆ ก็มีทหารเผ่าหูพุ่งออกมาจากพุ่มหญ้าเงียบๆ
“ใต้เท้า โปรดหยุดก่อน!”
กัวสวี่หน้าซีด แม้เขาจะติดตามสงครามมาครึ่งปี แต่จงซู่ก็ปกป้องเขาเป็นอย่างดี อยู่ในกองทัพกลางมาโดยตลอดมีคนอยู่ข้างกายเขาเสมอ และยังไม่เคยเผชิญหน้ากับหูเหรินตัวต่อตัว
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใกล้ชิดกับหูเหรินมาก
น่าซูพูด “ใต้เท้า ข้าไม่คิดทำร้ายท่านหากท่านยอมไปกับพวกเราดีๆ ละก็ ข้าจะดูแลท่านเป็นอย่างดีเลย”
กัวสวี่มองดูเขาอย่างระมัดระวัง “ท่านคือน่าซูหรือ ข้าแนะนำให้ท่านอยู่เฉยๆ จะดีกว่า ค่ายของพวกเราอยู่ใกล้จากที
