่นี่มากเพียงข้าตะโกนออกไป พวกเขาต้องรีบมาที่นี่แน่”
น่าซูหัวเราะ “เมื่อครู่ข้าเห็นแล้วท่านทะเลาะกับคนที่ชื่อหยางอะไรนั่นใช่หรือไม่ เขากลับไปแล้ว คนของท่านสู้ข้าไม่ได้หรอกต่อให้ตอนนี้ท่านจะตะโกนเรียกคนมา ข้าก็จะพาท่านกลับไปต่อหน้าพวกเขา ใต้เท้า…ข้าเห็นท่านเป็นคนมีความรู้ความสามารถจึงไม่อยากทำร้าย ช่วยไปกับข้าดีๆ เถอะ!”
กัวสวี่สาปแช่งในใจจนถึงตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าหยางชูมีความคิดอะไรกันแน่ นั่นอาจทำให้เขาถูกตีจนตายก็เป็นได้ เห็นได้ชัดว่าใช้เขาเป็นเหยื่อล่อให้น่าซูเข้ามากัด ในขณะที่อีกฝ่ายเป็นนกขมิ้นอยู่ด้านหลัง[1]…
ใช่ อีกฝ่ายต้องอยู่แถวนี้แน่
เฮ้ย! คนติดเบ็ดแล้วเหตุใดยังไม่มาล่ะ
กัวสวี่ยื้อเวลาหน้าซีด “ท่านจับข้ากลับไปจะทำอะไรได้ ข้าไม่เข้าใจเรื่องทำสงคราม ท่านเองก็ทราบว่าหน้าที่ของขุนนางฝ่ายบู๊ฝ่ายบุ๋นนั้นแยกออกจากกัน ข้าอยู่ในกองทัพกลางเพื่อกำกับดูแลทหารท่านไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการหรอก”
น่าซูพูด “ใต้เท้าประเมินตัวเองต่ำเกินไปแล้วพวกท่านชาวจงหยวนให้ความสำคัญกับขุนนาง อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึงเอาท่านแลกเงินคงได้ไม่น้อยนอกจากนี้ขุนนางระดับสูงอย่างท่านพวกเขาต้องเคร่งครัดอย่างแน่นอน”
“ไอห
