หยางชูไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงแม้แต่น้อย เมื่อกลับมาพักผ่อนที่เนินกรวด เขาก็ยังยุ่งเหมือนเดิม ผู้บาดเจ็บต้องพักฟื้นทหารใหม่ต้องได้รับการจัดระเบียบใหม่ นอกจากนี้ยังต้องใส่ใจสถานการณ์การต่อสู้บนทุ่งหญ้าเสมอเพื่อให้ไม่พลาดโอกาส
จนกระทั่งเขาออกเดินทางหมิงเวยก็ได้รับจดหมายจากเจี่ยงเหวินเฟิง
หนิงซิวเห็นสีหน้าของนางดูไม่ดีจึงถาม “เกิดเรื่องขึ้นหรือ”
หมิงเวยพยักหน้านางส่งจดหมายให้เขาแล้วพูดว่า “เกรงว่าพวกเราต้องไปด้วย” หนิงซิวยิ่งอ่านยิ่งดูเคร่งขรึม
เมื่ออ่านจบแล้วเขาโยนจดหมายเข้าเตาเผาแล้วพูดว่า “จากที่จดหมายเขียนมา ค้างคาวราตรีได้ออกเดินทางไปแล้วเมื่อครึ่งเดือนก่อนเกรงว่าคงมาถึงนานแล้ว”
จดหมายของเจี่ยงเหวินเฟิงถูกส่งตามหลังแม้แต่จดหมายมาถึงแล้ว ค้างคาวราตรีที่มีหน้าที่สังหารในเงามืดอาจซุ่มซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ เป็นเวลาหลายวัน
“อืม…” หมิงเวยรู้สึกหนักอึ้ง นางไม่คิดว่าสถานการณ์จะมาถึงจุดนี้
ฮ่องเต้ตัดสินใจลอบสังหารแสดงให้เห็นว่าความอดทนของเขาที่มีต่อหยางชูมาถึงขีดจำกัดแล้ว
ไม่น่าใช่หลายปีมานี้เขาไม่ฆ่าหยางชู เหตุใดจู่ๆ ถึงคิดจะฆ่าขึ้นมาล่ะสองปีนี้ความคิดของฮ่องเต้เปลี่ยนไปถึงเพียงนี้เลยหรือ
“แม้ว่าจะมีผู้คุ
