เผยกุ้ยเฟยเพิ่งกลับมาถึงพระราชวังเชียนชิวไม่นานก็ได้ยินนางในส่งข่าวมาว่าหลิวกงกงมาถึงแล้ว นางเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับและออกมาพบคน “หลิวกงกง ฝ่าบาทมีรับสั่งอะไรอีกหรือไม่”
หลิวกงกงทำความเคารพและตอบด้วยรอยยิ้มว่า “เหนียงเหนียงสุภาพเช่นนี้ เรียกบ่าวว่าเสี่ยวสี่จื่อก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” เขาชะงัก และตอบคำถามก่อนหน้านี้ “ไม่ใช่เรื่องของฝ่าบาท แต่ท่านทำของตกไว้นี่เป็นจี้หยกของท่านหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเห็นจี้หยกที่หลิวกงกงหยิบออกมาเผยกุ้ยเฟยกะพริบตาแล้วยิ้ม “โอ้…เปิ่นกงทำหล่นจริงๆ ด้วย ช่วงนี้มัวแต่เป็นห่วงฝ่าบาทเลยขี้หลงขี้ลืมไป ลำบากหลิวกงกงแล้ว เจ้าเองก็เหมือนกันให้ใครสักคนส่งมาก็ได้ไม่จำเป็นต้องวิ่งมาเองเลย”
“บ่าวกลัวว่าเด็กพวกนั้นจะสะเพร่าเลินเล่อ อีกอย่าง…นานมากแล้วที่ไม่ได้มาดื่มชากับเหนียงเหนียงที่นี่จึงถือโอกาสมาด้วยตนเอง บ่าวคงไม่ได้ทำให้เหนียงเหนียงลำบากใจนะพ่ะย่ะค่ะ”
เผยกุ้ยเฟยเข้าใจเป็นอย่างดี “จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร เปิ่นกงนอนไม่หลับอยู่พอดี ในเมื่อเจ้ามาแล้วมาดูภาพวาดที่เพิ่งวาดเสร็จเมื่อวานดีหรือไม่”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เผยกุ้ยเฟยสั่งนางในให้ไปชงชาส่วนนางพาหลิวกงกงไปที่ตำหนักหลิงติงด้วยตนเอง
ท
