หวงเฉิงซือเคลื่อนไหวมีความเป็นไปได้สูงที่จะไปซีเป่ย”
ฟู่จินตกใจจนลืมดื่มแม้กระทั่งสุรา “เรื่องจริงหรือ”
“น่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด”
ฟู่จินพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว” ไม่มีเสียงมาจากโต๊ะข้างๆ อีกต่อไป และในไม่ช้าเขาก็ได้ยินเสียงจากถนนอีกครั้ง
เสวียนเฟยนั่งต่ออีกสักพักก็จากไป ฟู่จินนั่งอยู่ตรงนั้นจนถึงเวลาตลาดกลางคืนถึงได้ห่อหมูตุ๋นกลับไป
เขาเดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาในตรอกจนในที่สุดก็เข้าไปในจวนหลู่เซียง หลู่เฉียนเห็นเขาอีกครั้งก็โมโหจนแทบอยากจะเอาเอกสารราชการทุบเขาให้ตาย
“ท่านมาทำอะไรอีก ครั้งก่อนข้าพูดชัดเจนแล้ว เรื่องนี้น่ากลัวเกินไปทุกคนจึงไม่ถือสา เรื่องที่ยังไม่จบแต่มันจบลงแล้ว หากท่านยิ่งใส่ใจยิ่งเกิดเรื่อง!”
ฟู่จินไม่ได้เถียงสักคำ แต่คุกเข่าลงเสียงดัง ‘ตุบ’ ด้วยสีหน้าเศร้า “ผู้อาวุโส คราวนี้ข้าขอความช่วยเหลือจากท่านจริงๆ!”
ทุกครั้งที่มาเยี่ยมเขาทำตัวไม่ได้ความมาตลอด จู่ๆ มีท่าทีเช่นนี้ทำให้หลู่เฉียนตกตะลึง
“ทำอะไร ท่านทำอะไร”
…………
หยางชูรู้สึกพออกพอใจกว่าจะออกจากห้องก็บ่ายเข้าไปแล้ว
หนิงซิวยุ่งอยู่กับแพทย์ทหารตั้งแต่เช้า เมื่อกลับมาก็เห็นเขานั่งอยู่ที่นั่น และดื่มชาด้วยสีหน้าสบายอารมณ์
จู่ๆ ก็รู้สึ
