เป็นคนที่รู้ว่าอะไรควรอะไรไม่ควรจึงทำให้อีกฝ่ายไม่กลัวที่เขาเดินทางมายังจวนหลู่เซียงซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องใหญ่มาก
หลู่เฉียนโยนเอกสารในมือต่อหน้าเขา “หากท่านมาเพราะเรื่องนี้เกรงว่าข้าคงช่วยไม่ได้”
ฟู่จินหยิบเอกสารขึ้นมา และเห็นว่ามันถูกเขียนเกี่ยวกับกบฏในเฉิงโจวก็ยิ้ม “ผู้อาวุโสถ่อมตัวเกินไปแล้ว ถ้ามีผู้ใดในโลกนี้ที่สามารถช่วยข้าได้นอกจากผู้อาวุโสก็ไม่มีใครอื่นแล้ว”
ใบหน้าแก่ชราของหลู่เฉียนตอนนี้ดูโหดเหี้ยมขึ้นสองส่วนอำนาจควบคุมราชสำนักสำแดงขึ้นมาโดยไม่ต้องสงสัย
เขาพูดอย่างเย็นชา “ข้าไม่สนใจสิ่งที่ท่านทำในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และไม่ต้องการให้ท่านสร้างเรื่องใหญ่โตในตอนนี้ เด็กน้อย ท่านคิดว่าข้าแตะต้องท่านไม่ได้หรือ ศักดิ์ศรีอาจารย์ของท่านคงไม่ได้มากมายเพียงนั้น!”
ฟู่จินยังคงยิ้ม และพูดด้วยสีหน้ารนหาที่ตาย “นั่นเป็นเรื่องภายในของท่าน ข้าคิดว่าผู้อาวุโสคงเห็นชัดเจนแล้วว่าไม่ว่าจะไท่จื่อหรือซิ่นอ๋องล้วนไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะรับหน้าที่อันหนักหน่วงนี้”
หลู่เฉียนแค่นหัวเราะ “ในทุกราชวงศ์มีฮ่องเต้กี่พระองค์ที่มีความสามารถอย่างแท้จริงกัน ตราบใดที่มีขุนนางเข้าประจำตำแหน่ง ทุกคนพร้อมปฏิบัติหน้าที่ แ
